Het geboorteverhaal van Thygo| 03-06-2022

Wanneer ik in januari bij een bevalling zit word ik geappt door Carlien. Ik ken haar al, ze hadden mij geboekt bij haar vorige zwangerschap maar hier mocht ik uiteindelijk door Corona niet bij zijn. Ze is opnieuw zwanger en wil me opnieuw graag boeken! En ik heb nog een plekje rondom haar uitgerekende datum. Helemaal leuk!!

Een paar weken voor de bevalling ga ik nog even bij haar langs om het één en ander door te nemen en voor de gezelligheid! Ook neem ik mijn nieuwe demo-albums mee om te bekijken. Ze voelt zich nog goed en ziet niet tegen de bevalling op. Fijn!

Op donderdag 2 juni krijgt Carlien om 19:00 een ballonnetje geplaatst. Ze heeft dan ongeveer 2/3 cm en om de tien minuten een harde buik. Ik heb het vermoeden dat het die nacht wel eens kan gaan doorzetten. We hebben 's avonds nog even contact maar het lijkt dat allemaal rustiger te zijn geworden. We spreken af dat ik er rond 07:15 ben als het die nacht niet doorzet en dat we 's ochtends nog even contact hebben. Ik ga op tijd slapen en wordt in de ochtend wakker rond een uur of 05:00. De rest slaapt nog maar ik ben klaarwakker. Ik blijf nog even liggen en iets over half 6 staan we op allemaal. Even lekker ontbijten en ik app ook Carlien om even te vragen hoe het gaat. Het is nog rustig en ze liggen nog op de kraamkamer. Naar verwachting gaan ze rond half 8 nog steeds de vliezen breken.

Rond 07:00 ben ik klaar om te vertrekken dus ik pols nog even hoe het gaat. Carlien appt me dat ze hun elk moment naar de verloskamers kunnen rijden om de vliezen te breken dus ik pak mijn fiets en fiets rustig richting het ziekenhuis. Onderweg ontvang ik een appje dat ze er nog niet zijn dus ik blijf voor het ziekenhuis even wachten. Het is lekker weer en voelt warmer aan dan de 12 graden die het nu zou zijn. Na een tijdje hoor ik dat ze nog steeds niet geweest zijn en omdat het maar een minuut of tien fietsen is besluiten we dat ik nog even terug naar huis fiets. Daar ontvang ik een appje dat ze ondertussen op verloskamer 7 zijn en nog eerst gaan ontbijten en daarna nog even aan de CTG gaat. Ik wacht het nog rustig even af. Dan iets voor half 10 appt Daniël me dat ze zo de vliezen gaan breken, voor mij het moment om weer op de fiets te stappen. Iets over half 10 loop ik dan de verloskamer binnen. Het vruchtwater was helder en alles gaat goed.

Ik start met het maken van foto's. Carlien moet nu eerst nog 30-60 minuten blijven liggen ivm het vruchtwater en mag daarna als alles goed is van bed. Rond half 11 worden de weeën steeds krachtiger. Carlien zegt dat ze even was vergeten hoe pijnlijk deze ook alweer zijn. We wachten op de verloskundige die zal kijken of ze van bed mag. Alles ziet er goed uit, er wordt een skippybal opgehaald waarop Carlien kan zitten en dan mag ze van bed. De bal wordt voor het bed geplaatst en de bedsteunen worden naar beneden gezet zodat Carlien ertussen kan zitten en achter- of voorover over het bed kan leunen terwijl ze op de bal zit. Dan moet ze plots overgeven, dit moest ze tijdens de vorige bevallingen ook dus dit kwam niet echt als een verrassing. Ze heeft voornamelijk last van rugweeën en deze zijn lastig op te vangen. Daniël masseert haar onderrug, dit biedt wel verlichting. Carlien is super gefocust en doet het geweldig! Af en toe zorgt Daniël voor een koud washandje en wanneer ze weer een wee krijgt geeft hij tegendruk in de onderrug. Een mooi team!

Om 11:30 druk ik voor Carlien op de bel. De weeën zijn erg krachtig en moeilijk op te vangen. Ze trekt de pijn niet meer en wil graag pijnbestrijding. Er wordt overlegd en er wordt gekozen om een morfinepompje aan te sluiten. Voordat ze deze aansluiten checken ze eerst de ontsluiting. Deze is gevorderd en ze zit nu al op 7 cm ontsluiting. De weeën volgen elkaar snel op en tussendoor wordt uitgelegd wat het pompje inhoudt. De baby vindt de rugligging niet zo prettig blijkt wanneer ze op bed ligt en dus wordt Carlien met behulp van het medisch personeel op haar zij gedraaid. Het is nu wachten op het pompje die hopelijk snel verlichting geeft zodat ze zich weer beter kan ontspannen. Om 12:08 wordt de morfinepomp aangesloten. Ze moesten hier even op wachten omdat de kleine het even niet zo leuk vond, maar nu is alles weer stabiel. Tijdens de weeën hoor ik Carlien iedere keer drukken op het pompje, maar deze geeft maar één kleine hoeveelheid af binnen drie minuten. Ze heeft in ieder geval een high gevoel dus het werkt! De weeën blijven erg krachtig en rond 12:20 komt de verloskundige binnen die haar vraagt om op haar andere zij te draaien. Ook het zuurstofgehalte in het bloed neemt wat af, maar is even later door een paar keer diep adem te halen weer op pijl.

Rond 12:45 wordt ze gekatheriseerd omdat ze alleen vlak voor de eerste ctg nog iets had geplast en verder niks. Dit kan er ook voor zorgen dat er letterlijk wat in de weg zit dus hopelijk maakt dit de weg voor hun kindje zo ook iets meer vrij. Bij elke wee daalt de hartslag van het kindje even en we horen hoe de gynaecoloog aan de telefoon bespreekt of dit te maken kan hebben met dat de navelstreng er toch tussen zou zijn gekomen. Zij heeft deze echter tijdens inwendig onderzoek niet gevoeld en het zou ook te maken kunnen hebben met de druk in de buik tijdens de weeën. Je hoort het hartje ook elke keer langzamer kloppen tijdens een wee, wat ook gewoon normaal kan zijn, en het zorgpersoneel heeft ons net met z'n drieën alleen gelaten op de kamer dus ze zullen zich wel geen directe zorgen maken. Een goed teken zeggen wij al tegen elkaar. Carlien heeft nog wel altijd moeite met het opvangen van de weeën: "Au, deze doet pijn gek!". Daniël blijft intussen haar onderrug masseren en houdt er een warme kruik tegenaan. Rond half 2 geeft Carlien aan dat ze er wel klaar mee is en naar huis wil. Maar dan moet er wel eerst een mooi jochie geboren worden. Haha! Rond 13:45 geeft ze aan dat ze denkt op 10 cm te zitten en de afgelopen drie keer al mee moest duwen/een persgevoel had. Ze komen voelen en het blijkt dat Carlien dan 9 cm ontsluiting heeft. Ze moet nog even op haar rechterzij liggen omdat vooral aan die kant nog een randje voelbaar is. Maar ze is er nu bijna!!

Eigenlijk ligt ze nog maar net op haar zij en dan zie ik de gynaecoloog naar de lamp grijpen. Ik kijk mee en een klein stukje van het hoofdje met haar is al zichtbaar! Carlien perst mee en heel voorzichtig wordt het hoofdje geboren. Ik kan prachtige beelden maken van het gezichtje. Wat mooi weer! Dan loop ik naar de zijkant omdat ze van die hoek ook graag foto's wilde, ook al zou Daniël door zijn gebroken sleutelbeen niet zelf het kindje aan kunnen pakken. De verpleegkundige en stagiair staan mij in de weg en ik kijk tussen hen door. Dan loop ik nog weer even terug, het kindje is wat blauw en de navelstreng zit om hem heen. Of hij ook om het nekje zat kon ik net niet meer zien. Ze halen hem eruit om 14:07 maar hij is vrij slap. Ik schiet natuurlijk door en besef me dat dit ook door de morfinepomp kan komen. Daarna loop ik weer naar de zijkant en leg ik vast hoe hij bij Carlien neergelegd wordt. Hij huilt een beetje, maar moet zichtbaar bijkomen. Datzelfde geldt ook voor Carlien, wat heeft ze het zwaar gehad. Van die langdurende en snel op elkaar volgende rugweeën, echt geen pretje!

Daniël en Carlien houden elkaar vast en kijken naar hun zoon. Er wordt gevraagd hoe hij heet. Thygo! Wat een leuke naam en wat een knap kereltje! Ondanks de wat matige start zie ik dat hij mij nu al met één oogje open in de gaten houdt. Terwijl Carlien rustig aan het bijkomen is blijft Daniël naast haar staan, hij houdt een washandje op haar hoofd. Hij kijkt trots naar haar én naar Thygo. Carlien krijgt dan een oxytocine shot om de geboorte van de placenta op gang te helpen. De taak is voor Daniël om de navelstreng door te knippen want deze is ondertussen uitgeklopt. "Nog even lachen naar de camera!" zegt de verpleegkundige, wat een leuk plaatje oplevert, haha! Niet veel later wordt dan ook de placenta geboren. Dan zie ik dat Thygo gekke bekken begint te trekken. Heerlijk ongecontroleerd gaat dat nog! Ondertussen houdt hij mij ook nog altijd goed in de gaten, af en toe flink scheel kijkend. De placenta wordt nagekeken en deze ziet er goed uit. Ook houden ze hem nog even omhoog om aan Carlien en Daniël te laten zien. Zij vinden de placenta maar zo-zo en deze mag dan daarna ook gelijk weg!

Het lijkt of Thygo begint te zoeken en Carlien legt hem aan. Wat een knappert is het toch ook, hij begint gelijk te drinken! Daniël pakt ranja en geeft tegelijkertijd Carlien ook te drinken, heel goed. Daarna maakt ook hij wat foto's met zijn telefoon en is het tijd om de eerste familie in te lichten over de geboorte van hun zoon. Er worden beschuitjes met blauwe muisjes gebracht en terwijl Thygo nog heerlijk ligt te drinken is het wachten op de eerste controles. Dit duurt echt ontzettend lang, een uur ongeveer horen we niks en zien we niemand. Later blijkt dat er veel vrouwen tegelijkertijd aan het bevallen waren al dan niet met de nodige complicaties erbij. Gelukkig is bij Carlien alles goed gegaan!

Dan komt er uiteindelijk een verpleegkundige die de eerste controles gaat doen. Thygo wordt als eerste gewogen. 3538 gram! Hij is 52 cm lang en hij doet het geweldig. Alles wordt rustig nagekeken, ook het gehemelte wordt gecheckt en hij trekt een vies gezicht. De borst van mama was toch beter dan die handschoen! Er wordt gekeken naar de loopreflex Maar Thygo heeft geen zin om te lopen, dat hoeft gelukkig ook niet. Daar is later nog tijd genoeg voor! Ik vraag aan de verpleegkundige of ze hem ook nog in de foetushouding wil houden, hier wilden ze graag een foto van. Hij ligt een beetje op zijn zij en stopt gelijk zijn voetje in zijn mond. Daniël vertelt dat hij dat tijdens de echo's ook steeds deed. Zo grappig dat hij dat in deze houding dan direct weer doet!

Helaas lukt het Daniël zelf niet door zijn gebroken sleutelbeen om Thygo aan te kleden. Dit wordt dus door de verpleegkundige gedaan terwijl Daniël wat foto's maakt en toekijkt. Carlien kan vanaf het bed ook meekijken hoe hij zijn eerste kleertjes aan krijgt! Daarna mag hij lekker even knuffelen met Daniël en maak ik de laatste beelden. Ik pak dan rustig mijn spullen in en neem afscheid van Carlien en Daniël. Binnenkort zie ik ze terug voor de kraamreportage!

Lieve Carlien en Daniël, dank jullie wel voor het vertrouwen in mij! Ik wens jullie alle liefde, geluk en gezondheid toe samen met Thygo, zijn grote broer en grote zussen! Wat een rijkdom!!

Liefs Jaleesa

In april was ik getuige van een ontzettend bijzondere en mooie hands off bevalling. Deze ouders kozen voor een volledige lotusgeboorte. 4 dagen later kwam ik bij ze terug voor een postpartumreportage. Samen willen wij laten zien dat een lotusgeboorte helemaal niet zo spannend hoeft te zijn. Hopelijk kunnen we dit door deze prachtige foto's een beetje onder de aandacht brengen! Aanstaande ouders die geïnteresseerd zijn in een volledige lotusgeboorte kunnen binnenkort in de webshop van Lisanne terecht voor complete pakketten inclusief tas!!

Hier is het heel gebruikelijk om na de geboorte van de baby de navelstreng door te knippen en zo de baby van de placenta te scheiden. Maar je kunt er ook voor kiezen om je baby verbonden te laten met de placenta. Je wacht na de geboorte tot deze vanzelf loslaat bij de navel van de baby. Dit wordt een lotusgeboorte genoemd.

Bij een volledige lotusgeboorte wacht je tot de navelstreng is ingedroogd en vanzelf los laat bij de navel van de baby, meestal is dat al na zo’n 3 tot 6 dagen. Bij een halve of gedeeltelijke lotusgeboorte knip of brand je de navelstreng wel door, maar pas (een aantal uren) nadat de placenta geboren is.

Waarom kies je voor een lotusgeboorte?

In de eerste weken na de bevruchting vormen zich vanuit het klompje bevruchte cellen een baby en een placenta met vliezen. De placenta is genetisch gezien volledig identiek aan je kindje, net zoals een eeneiige tweeling. Vanaf het prille begin zijn je baby en de placenta innig met elkaar verbonden én vormt de placenta de verbinding met het moederlijf.

In de buik is de placenta als een extra lichaam voor de baby. De placenta doet onder andere het werk van de lever en de nieren, pas na de geboorte nemen de organen van de baby zelf het over. In de placenta bevindt zich zo’n 30 tot 40% van het totale bloedvolume van de baby om gefilterd te worden en (voeding)stoffen uit te wisselen met de moeder. Bij premature baby’s is dit percentage zelfs nog hoger! En bij de geboorte zelf wordt er zelfs nog wat extra bloed van de baby naar de placenta gestuwd. De placenta na de geboorte langer verbonden laten zorgt ervoor dat het bloed van de baby de kans krijgt om naar het lichaam terug te stromen. Wat een heleboel gezondheidsvoordelen oplevert.

Dit bloed is namelijk niet alleen rijk aan zuurstof, maar bevat ook stamcellen, cellen die nog ‘alles’ kunnen worden en die zelfs in het eigen lichaam worden opgeslagen om later bij ziekte gebruikt te worden (cellen die zo waardevol zijn en waarvan de wetenschap ook nog lang niet alles begrijpt, maar je lichaam alles wel mee kan)! Ook bevat het extra bloed wel 30-35 milligram ijzer, dat is ongeveer de hoeveelheid ijzer die in 100 liter borstvoeding zit! Er zitten ook nog eens een grote hoeveelheid witte bloedcellen en anti-stoffen in die helpen om ontstekingen te bestrijden. En je kindje heeft meer bloedplaatjes die helpen bij de bloedstolling. Ook wordt het langer verbonden laten van de navelstreng in verband gebracht met een hoger vitamine K gehalte en het is dus de vraag of extra vitamine K wel nodig is bij het verbonden laten van de placenta?!

Ademen

Deze toestroom van warm, voedend en zuurstofrijk bloed helpt de overgang naar zelfstandig ademen vergemakkelijken en maakt bijvoorbeeld ook mogelijk dat een baby bij een onderwaterbevalling nog enkele seconden tot zelfs minuten zonder enig zuurstofgebrek onder water kan blijven. Op het moment dat de baby zelf begint te ademen ontplooien de longen zich en komt de longcirculatie op gang. De nieren en de lever vullen zich met nog meer bloed dan voorheen en gaan voor het eerst zelfstandig werken. Door de navelstreng intact te laten krijgt het lichaam van de baby de kans om rustiger en in eigen tempo om te schakelen van foetale bloedsomloop naar dubbele gescheiden bloedsomloop. Het langer intact laten van de navelstreng geeft zo een betere bloedcirculatie in de eerste uren.

Je baby begint op deze manier dus niet meteen met een bloedtekort, wat in feite wel zo is bij snel afnavelen, maar krijgt juist extra zuurstof en voedingsstoffen in z’n lichaam. Het extra bloed helpt ook mee bij een betere warmtehuishouding. En de placenta werkt als extra buffer om alle hormonen, die op z’n allerhoogst zijn bij de geboorte, te reguleren. Fijn als je nog maar zo’n klein lijfje hebt!

Overgang

Ook vanuit energetisch oogpunt kan een lotusgeboorte prettig zijn. Door de verbinding van de baby met de placenta is de overgang van buik naar aarde, de geboorte, in feite nog bezig en nog niet helemaal afgerond. De geboorte neemt zo een langere tijdspanne in beslag en verloopt gevoelsmatig veel rustiger. Ook wordt het energieveld van de baby gevoelsmatig niet belast met het abrupt losmaken van de placenta waar hij tot dusverre z’n hele leven mee verbonden was.

Als de verbinding met de placenta intact wordt gelaten kunnen na de geboorte nog lang, zelfs na enkele uren, pulsaties worden waargenomen in de navelstreng. Met name tijdens het voeden van de baby aan de borst. De uitwisseling tussen placenta en baby gaat nog lang door, ook nadat de navelstreng is gestopt met regelmatig kloppen! (https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25389141)

Lotusbaby’s verliezen doorgaans minder tot geen gewicht na de geboorte. En in de praktijk blijkt dat veel lotusbaby’s rustiger en kalmer zijn en minder huilen.

Ook op langere termijn zijn er vele gezondheidsvoordelen aan het langer intact laten van de navelstreng (uitkloppen, halve lotus en lotusgeboorte). Zo is er ook op latere leeftijd minder kans op bloedarmoede en andere ziektes en aandoeningen. Hoe beter de start, hoe gezonder de rest van z’n leven.

Verborgen kracht

De placenta heeft nog een extra kracht, die we in onze maatschappij vergeten lijken maar die in andere culturen nog wel gebruikt wordt. Door de nog verbonden placenta na de geboorte warm te maken, door bijvoorbeeld in warm water te leggen, en zacht te masseren, kan ze helpen een zwakke baby te revitaliseren! Vooral bij zwakkere baby’s een waar wondermiddel. Het is jammer dat deze kennis in onze cultuur verloren lijkt te zijn gegaan. In andere culturen passen ze dit nog toe, met veel succes. Er zijn zelfs gevallen bekend van baby’s die meer dan 20 minuten niet hebben geademd, en toch nog gerevitaliseerd konden worden op deze manier, zonder schade aan hun lichaam of hersenen. Belangrijk dus om, zeker bij zwakkere baby’s, de placenta zo lang mogelijk verbonden te laten.
(Robin Lim – Placenta the forgotten chakra)

Hoe doe je dat dan?

Benodigheden:

Je kunt de placenta wassen en schoonmaken en daarna inwrijven en bedekken met grijs zeezout. Het zeezout neemt het vocht uit de placenta op, zodat die mooi zal gaan indrogen. Het zout helpt ook om de placenta te conserveren en goed te houden. Je wikkelt er daarna 1 of 2 doeken omheen en zo kun je de placenta dan in een mandje, schaal, bak of zak vlakbij de baby leggen. Je kunt eventueel ook nog kruiden of bloemen toevoegen, zoals rozemarijn, rozenknopjes of lavendel. De placenta heeft een wat aarde-achtige geur van zichzelf en kruiden kunnen helpen om die geur wat te verzachten. Maar let op: Als de geur onaangenaam wordt, is het tijd om het zout te verversen. De placenta hoort niet te stinken of een overheersende geur om zich heen te hebben. Onderin het mandje kun je de eerste dagen een onderlegger (zo’n vocht-absorberend matje uit je kraampakket) leggen om extra vocht op te vangen. 

Je ververst in het begin ongeveer elke 12 uur het zout en de kruiden op de placenta, en na een paar dagen kun je overgaan op elke 24 uur. Door de placenta goed in de gaten te houden merk je telkens vanzelf wanneer het tijd is om het zout te verversen. Zodra er vocht in de doeken komt is het zout verzadigd. En/of zodra je de placenta begint te ruiken is het ook tijd om het zout te verversen. Je kunt het gebruikte zout hergebruiken voor de placenta door het tussendoor te laten drogen op een (groot pizza)bord op een warme, droge plek. Nadat de navelstreng heeft losgelaten bij de baby kun je doorgaan met het drogen van de placenta door telkens, steeds met wat langere tussenpozen, het zout te blijven verversen. Op ten duur is de placenta volledig ingedroogd en kun je het zout eraf laten. Bij ons duurde dat telkens zo’n 2-3 maanden, het zout hebben we daarna nog een poosje laten zitten voor de zekerheid en na een jaar er afgehaald.

Bewaren

De placenta is zo eigenlijk eeuwig houdbaar. Je kunt hem in het mandje in doeken laten zitten en dit opbergen op een handige, liefst droge plek. Bij ons thuis staan ze bovenop de kast. De gedroogde placenta is naar eigen inzicht dan zelfs nog jaren bruikbaar om bijvoorbeeld tinctuur van te maken. Je kunt overigens ook de vliezen losmaken van de placenta en los laten drogen. In diverse andere culturen worden vliezen en/of placenta altijd op deze traditionele manier gedroogd om zo goed te kunnen bewaren en later te kunnen inzetten als geneesmiddel. Je kunt de placenta na loslaten van de baby ook begraven of invriezen, hiervoor hoef je hem niet verder te laten indrogen.

Wil je vlak na de geboorte graag een placentasmoothie maken? Dat is zelfs mogelijk. Je kunt dan van de baarmoederkant een paar stukjes placenta afsnijden of knippen, in de eerste 4 uren na de geboorte en voordat je zout op de placenta hebt gedaan. Je hebt voor 1 smoothie ongeveer de hoeveelheid van 2 cm² nodig.

En de verzorging van mijn baby?

Je kunt je lotusbaby ook best wassen of in bad doen als de navelstreng en placenta er nog aan zitten, maar het is net zo goed prima om daarmee te wachten tot de placenta los is. Doorgaan is dat dus zo’n 3 tot 6 dagen na de geboorte. Doe je je kindje in bad, houdt dan het bakje met de placenta droog. Iemand kan het vasthouden of je kunt het ergens neerzetten op een zo veilig en handig mogelijke plek, vlak naast het bad. Dat de navelstreng nat wordt is niet erg. 

Een luier aandoen bij je kindje zal ook gewoon lukken. Een luier zit doorgaans niet in de weg, net zoals bij een navelstompje van een wel afgenavelde navelstreng.

Houd er met de eerste kleertjes wel rekening mee dat de navelstreng er tussendoor kan. Kies bijvoorbeeld voor een overslag truitje en een warme omslagdoek. Een romper kan ook, maar let op dat er niet teveel kracht op de navel komt te staan.

De navelstreng gaat na ongeveer een dag echt indrogen en wordt dan steeds droger. Dit gebeurd vanuit het midden van de navelstreng. Uiteindelijk is de navelstreng ook helemaal droog en ‘hard’ bij het naveltje. Je kunt de navelstreng dan niet meer zo goed naar alle kanten toe bewegen en je zult eventjes extra voorzichtig moeten zijn bij het aankleden en verplaatsen van je kindje. Doorgaans laat de navelstreng niet veel later los, als hij volledig droog is bij de navel.

Optillen

De placenta zit in een mandje, bak of zak, vlakbij de baby. Wil je je kindje verplaatsen, dan kun je je baby oppakken, op 1 arm leggen en daarna met je andere hand de placenta meetillen. Je kunt het mandje ook op je kindje zetten en ze samen optillen. Het gewicht is niet te zwaar voor je baby, mits je voorzicht doet. Of je vraagt om iemand die bij je is je te helpen. Eén iemand tilt de baby, de ander de placenta. Je partner of een kraamverzorgende zijn als het goed is bij je in de buurt die eerste dagen.

Het lijkt in de eerste instantie misschien meer werk dan het is. In de praktijk lig je de eerste 7-10 dagen vooral heerlijk in je bed samen met je baby en hoeft er dus weinig verplaatst of getild te worden. Van de borst naar naast je in het bed en soms even bij je partner op de borst, misschien nog eens naar een wiegje aan je bed of terug naar jou. Die eerste dagen dat de navelstreng nog verbonden is zijn ook nog eens voorbij voor je het weet, het gaat praktisch maar om een dag of wat. In een uitzonderlijk geval duurt het een week of nog een enkele dag langer. 

Een voordeel is dat je als ouders veel voorzichtiger met je verse baby omgaat in deze belangrijke en gevoelige eerste dagen. Je brengt op een rustigere manier meer tijd met elkaar door en dit helpt weer een heleboel bij de binding en het opgang komen van de borstvoeding!

In culturen waar lotusgeboortes gebruikelijk(er) zijn wordt vaak gewacht met kraambezoek totdat de placenta los is. De eerste dagen zijn exclusieve uitrust- en bindingstijd voor de verse ouders en baby.
Bron: Moederaarde.nl

Het geboorteverhaal van Ceder | 06-04-2022

Het is 19 oktober wanneer ik een mailtje ontvang van Doulacentrum Deventer. Ik verwacht dat dit een mail is voor een mogelijke samenwerking. Tot mijn grote verrassing is het een aanvraag voor een geboortereportage. Lisanne is op dat moment 15 weken in verwachting van haar derde kindje. We spreken een datum af voor een kennismakingsgesprek. Lisanne geeft aan het wel heel fijn te vinden wanneer dit persoonlijk kan en dat begrijp ik helemaal. En zo rij ik op 10 november naar Deventer.

Ik heb een ontzettend prettig gesprek met Lisanne en haar partner Joshua. Er is direct sprake van een klik, het voelt fijn en vertrouwd. En dit gevoel is wederzijds! Ze besluiten gelijk dat ze mij heel graag toe willen voegen aan haar geboorteteam. De verloskundige Karin en kraamzorg Mara zijn beide ook heel bewust uitgekozen zodat Lisanne enkel sterke vrouwen waarbij het goed voelt om zich heen heeft tijdens haar bevalling. Daarnaast wil ze heel graag thuis in bad bevallen. Haar eerste kindje is geboren met een keizersnede en de tweede moest dus ook in het ziekenhuis geboren worden, dus vind maar een verloskundige die dit aandurft! Met Karin is het zowaar gelukt, uiteraard in goed overleg met de gynaecoloog! Tijdens het gesprek vertelden ze me nog dat ze sterk het gevoel hebben dat er na 2 jongens nu een meisje in haar buik zit. Dit blijkt helemaal te kloppen, geweldig! Eind februari kom ik nog eens bij ze langs voor een zwangerschapsreportage aan huis. Lekker met het gezin op de bank, wat foto's van haar samen met Joshua en een paar van Lisanne alleen. Ze straalt en zie ziet er fantastisch uit. De beelden van haar alleen maken we op de kamer waarin ze ook wil gaan bevallen. Gek om te bedenken dat de volgende keer als ik daar kom de bevalling bezig zal zijn!

We houden daarna contact en wanneer de stand-by periode ingaat hebben we zeer regelmatig even contact. We hebben afgesproken dat ze niet op de eerste verjaardag van mijn zoontje gaat bevallen, 31 maart. Toch rommelt het al wel een beetje maar ze houden nog vast aan 4 april. Dat zeiden ze tijdens het kennismakingsgesprek al, haha! Dan op 1 april bevalt mijn andere april mama, ik laat dat Lisanne ook weten. Dat geeft toch altijd een beetje rust! Ze denkt nog altijd dat haar dochter 4 april zal komen, ik wacht geduldig af. Op 2 en 3 april vieren we de verjaardag voor familie van Avan dus dat zou wel goed uitkomen! Ze stuurt me nog wat foto's van hoe de kamer waarin ze gaat bevallen eruit ziet nu die klaar is, prachtig!

Dan is het 4 april en om 09:30 komt er een appje binnen. "Het rommelt hier flink". Verder blijft het die dag wat rommelen maar nog rustig. Het bad staat al wel klaar in de kamer waar ze gaat bevallen. Er zitten lichtjes in zegt ze en het ziet er super gezellig uit! Ik kijk écht uit naar deze bevalling.

In de nacht van 5 op 6 april gaat mijn telefoon om 05:21, een appje. Ik heb eigenlijk net het idee dat ik nog maar even slaap maar het kan alleen maar Lisanne of Joshua zijn. Voor de zekerheid gelijk even kijken, het is inderdaad Lisanne met een update. Ze heeft weeën sinds 02:30 maar ligt nog in bed op dat moment. Ze denkt dat het wel door kan zetten wanneer ze op staat naar zit nu nog niet in de actieve fase. Ik reageer even snel en wil nog even verder slapen. Avan denkt er anders over, die werd wakker omdat ik mijn telefoon pakte, en dus zit ik een half uur later met hem beneden. Dit laat ik Lisanne ook weten en ook zij is dan uit bed en vangt de weeën op de yogabal op. Omdat het al dagen rommelt houd ik er rekening mee dat het opeens vrij snel kan gaat. We kletsen nog eventjes en dan wacht ik rustig af. Dan om 09:21 krijg ik weer een appje van Lisanne. Ik denk dat het op dat moment doorgezet is maar de weeën zijn helemaal weer afgezwakt! Wat een eigenwijs meisje zit er in haar buik! Haar verloskundige, Karin, heeft ook aangegeven dat ze beter het idee dat ze snel zal komen even aan de kant kan zetten. Gewoon verder gaan met de dag, en wanneer ze wil komen ze vandaag écht nog wel zal komen. Dus ook ik wacht rustig af.

Om 13:40 gaat mijn telefoon weer. Lisanne geeft aan dat de weeën weer terug zijn! Ze zit een beetje tussen de latente en actieve fase in, maar nog niet écht in de actieve fase. We spreken af dat Joshua me belt of appt als ze moeite krijgt met het opvangen van de weeën of wanneer ze graag willen dat ik die kant op kom. Ik besluit alvast even warm te eten voor het geval dat. Rond 15:20 wil ik net mijn laatste beetjes eten en een kopje koffie drinken als mijn telefoon weer gaat. Nu is het Joshua, dat is altijd goed nieuws mbt het vorderen van een bevalling. Hij vraagt of ik die kant zo langzaamaan op zou willen komen, het heeft nog geen directe haast. Wanneer ik mij wil omkleden komt er weer een appje binnen. Lisanne denkt dat het nog te vroeg is laat Joshua me weten. Of ik rond 18:00 bij hun zou willen zijn. Dat is natuurlijk ook prima voor mij dus ik ga naar beneden om mijn koffie verder op te drinken en de kindjes nog even aan te leggen. Dan toch al vrij snel weer een appje, een kwartier later al. Lisanne blijkt nu toch wel in de actieve fase te zitten, Karin komt zo ook hun kant op. Ik laat de kindjes nog even drinken en pak dan mijn spullen die al klaar staan om rond 16:05 in de auto te stappen! Het is wat drukker op de weg en wanneer ik nog 2,5 km moet sta ik vast, er is een ongeluk gebeurd. Al gauw komt het verkeer langzaam weer op gang en om 17:05 bel ik aan. Ik mocht achterom komen maar ik heb natuurlijk geen flauw idee waar ik achterom moet. De deur wordt niet open gedaan dus bel ik Joshua, maar die zit bij Lisanne die de weeën aan het opvangen is in bad. Ik besluit om op zoek te gaan naar 'achterom' en hoor als ik wegloop de deur opengaan. Daar staat Karin, al wist ik toen nog niet dat dit het was. We maken even kort kennis, ze vertelt me dat Lisanne boven in bad zit. Ik hang mijn jas op en doe mijn schoenen uit. Iets wat ik altijd doen bij een thuisbevalling zodat ik me vrij stil door de ruimte kan bewegen. Daarna loop ik voorzichtig naar boven, ik ken de weg!

Ik open de deur waar ik stiekem hoopte wat daglicht te zien. Uiteraard begrijp ik volkomen waarom dit niet het geval was. Lisanne zit in bad, Joshua zit bij haar aan de rand. Er staat rustige muziek op, er branden kaarsen en er zijn wat zoutlampen aan. Geen lampjes in het bad, helaas haha! Ik moet zeggen dat het er supersfeervol maar, voor mij als fotograaf, wat uitdagend uitziet. Ik leg mijn tassen even in een andere kamer en pak snel mijn camera. Ik loop weer terug en begin met fotograferen. Naast dat het er vrij donker is, is het ook flink warm in de kamer. En dat in combinatie met het warme water in bad zorgt voor condens. Mijn lens beslaat en de eerste foto's mislukken grandioos! Ik moet even slikken, en loop even de kamer uit zodat de condens van mijn lens gaat. Ik zet dan de deur van hun kamer iets verder open zodat er wat warmte uit kan en tegelijk wat extra licht binnen kan komen. Het werkt, want mijn lens beslaat niet meer maar het blijft in deze lichtsomstandigheden wel uitdagend. Ik zie rechts in de kamer een camera op een statief staan. Tijdens het kennismakingsgesprek hadden ze al gezegd dat ze gingen filmen. Ik wil zelf ook wat korte stukjes filmen maar die camera staat daar zo prima dat ik dat absoluut niet als een prioriteit zie.

Karin de verloskundige komt ook bij in de kamer maar houdt zich compleet afzijdig. Ze kijkt vooral en dat is geweldig om te zien. Omdat haar eerste kindje geboren is middels een keizersnede moet zo volgens de 'regels' in het ziekenhuis bevallen. Net als bij haar tweede kindje. Maar ze heeft haar zinnen gezet op de gewenste thuisbevalling (HBAC) in bad. Eén van haar eigen baden want Lisanne werkt als Doula. Het geboorteproces is haar dus absoluut niet vreemd. Gelukkig had Karin nog plek om haar te begeleiden. Ze is ruimdenkend en ondersteund Lisanne helemaal in haar wensen. Af en toe biedt ze haar een slokje te drinken aan of ververst het water op het washandje wat Joshua tegen haar hoofd houdt. Dan opeens, best uit het niets lijkt het een stuk heftiger te worden. We merken aan Lisanne dat het snel gaat. "Dit was ik vergeten!! Ohhh wat erg!!" roept ze, maar nog steeds gefocust tussendoor. Ze voelt af en toe zelf even en het wegzuchten van de weeën wordt steeds lastiger. Karin aait haar en spreekt haar moed in. "Je bent er bijna, dat je dit zo voelt zegt genoeg. Je kan dit Lisanne, nog heel even!" Beneden horen we oma en haar twee kinderen thuiskomen. Haar vliezen zijn nog niet gebroken, Karin en Lisanne hebben het er nog even over. Hoe tof zou het toch zijn als dit kindje in de vliezen geboren zou worden! Ondertussen komt ook Mara, de kraamzorg, rustig de kamer binnen.

Lisanne volgt haar lichaam en haar gevoel en begint mee te persen. Dan opeens zegt ze: "Dat waren mijn vliezen!" deze braken om 17:45. Ze geeft nog wat meer druk bij de weeën en het moment erna verteld ze ons lichtelijk verbaasd dat ze haar hoofdje al voelt. "Haar hoofdje is al geboren!!" zegt ze dan direct. Hè?! Ik snap niet hoe snel dit opeens allemaal gaat. Ik sta op dat moment aan de andere kant van het bad en Lisanne zit op haar knieën, Joshua houdt haar handen vast. Lisanne zegt dat ze iets voelt wat daar normaal niet zit, achteraf blijkt dit waarschijnlijk nog een deel van de vlies te zijn. Het idee was dat Joshua nu de gordijnen open zou doen zodat ik meer licht zou hebben tijdens de uitdrijving. Maar toen wisten we nog niet dat na nog één keer persen hun dochter al geboren zou worden. Lisanne perst en draait zich om. Ik loop naar de andere kant en Karin doet snel de lamp aan. Terwijl ik klik zie ik dat Lisanne haar dochter al vast heeft! Nog onder water, maar ze is er gewoon al. Hoe is dit mogelijk! Zo snel maar zo rustig en kalm, en helemaal zonder hulp van Karin. 4 minuten na het breken van haar vliezen om 17:49 wordt Ceder geboren.

Daarna doen we de gordijnen open en kan ik prachtige beelden bij daglicht maken. Joshua zit erbij en bekijkt zijn dochter aandachtig. Hij is trots op Lisanne, dat straalt er vanaf! Hij zoent haar en ik maak een foto die precies lijkt op een beeld die ik van mijn eigen bevalling heb en zelf altijd supermooi vond. De zoen van Joshua, de opluchting op haar gezicht, het geluk, die liefde. Alles is zicht- en voelbaar. Ze zit in het warme water en houdt Ceder dichtbij haar. "Ze is er! Ik kan het niet geloven!! Ze is er echt!". Ik fotografeer vanuit alle hoeken, van bovenaf recht het bad in, van de zijkanten. Wat een prachtig en sereen beeld. Niet heel lang daarna mogen de kinderen en oma erbij komen, ook van deze eerste ontmoeting maak ik mooie plaatjes. Haar oudste, Elias, is eigenlijk nog boos omdat hij er ineens niet bij mocht zijn. Maar als hij zijn zusje ziet verschijnt er direct een grote lach op zijn gezicht. De jongste, Samuel, moet er niet echt iets van weten en is vooral onder de indruk van alle andere mensen in de kamer. Terwijl Joshua met Samuel naar beneden gaat blijven oma en Elias om van de prachtige aanblik en deze nieuwste wereldbewoner te genieten. Na een tijdje wisselen Joshua en oma elkaar weer af. Tussendoor blijf ik maar schieten. Het lijkt dan alsof Ceder honger heeft en ze wordt door Lisanne aangelegd. Gelijk begint ze te drinken, Lisanne verschiet weer even van dit gevoel. Ook dát was ze even vergeten haha. Dan wordt Elias ineens verrast, hij krijgt een cadeau. Enthousiast pakt hij het uit, en wat is hij blij! Een nieuwe voetbal, en ook nog precies die blauwe die hij zo graag wilde! En hij wil hem natuurlijk gelijk uitproberen, dus Joshua gaat even met hem naar beneden. Karin en Mara zitten aan het bad, Lisanne in alle rust met Ceder aan de borst. Ze heeft nog heel veel huidsmeer waar ik mooie close-ups van maak. Wat een droombevalling was dit! Ik ben zo blij voor Lisanne. Alleen is er één ding wat nu iets anders lijkt te lopen, er is nog geen placenta. Ze zit ondertussen al ongeveer 1u en 20 minuten in bad en Karin geeft aan dat, hoewel er nog echt geen man overboord is, ze het wel fijn vindt wanneer Lisanne op bed zou komen liggen. Lisanne heeft het bloedheet, het bad was net nog even door Joshua bijgevuld met een lading warm water, en vindt dit dus een uitstekend plan. Wanneer ze op wil staan heeft ze even het gevoel knock-out te gaan, maar met de hulp van Mara en Karin stapt ze voorzichtig uit bad en loopt het hoekje om naar de slaapkamer.

Daar gaat ze op bed liggen, en na nog even gewacht te hebben geeft Karin aan dat het nu wel fijn zou zijn wanneer er een placenta komt. Voorzichtig helpt ze een handje mee en Lisanne moet nog echt even werken maar gelukkig wordt dan toch om 19:28 de placenta eindelijk geboren. We maken een mooie foto van bovenaf waarbij de placenta ter hoogte van Lisanne's schoot ligt, Ceder op haar borst. Karin maakt een hartje van de navelstreng op haar buik, prachtig! Daarna gaat Karin de placenta nakijken en geeft een superduidelijke en uitgebreide uitleg over de placenta. Zo had ik het nog niet eerder meegemaakt. Ze liet zien hoe de vliezen (binnenste en buitenste) van elkaar afgaan wanneer je er iets aan trekt. Ze laat alles heel rustig en duidelijk zien en dan valt haar ook wat anders op. Normaal gesproken eindigt de navelstreng in het midden van de placenta, maar hier zit hij helemaal aan de zijkant, een marginale insertie. Hoe het kan weet ik niet maar ook dit is weer iets wat niet heel vaak voorkomt, dat gebeurd wel vaker wanneer ik erbij ben haha! Het is mooi om te zien hoe uitgebreid Karin verteld over de placenta. Omdat Joshua en Lisanne een volledige lotusgeboorte wensen helpt Karin met het eerste begin. Na even overlegd te hebben wat ze willen, wel of niet wassen etc., wrijft Karin de placenta in met Keltisch zeezout. Daarna strooit Joshua er lavendel en rozen overheen. Karin doet de placenta in een hydrofiele doek en daarna kan hij in de tas die ze hier speciaal voor hebben laten maken. Het ziet er allemaal supermooi uit, ik ben helemaal onder de indruk. Ceder ligt al die tijd nog rustig bij Lisanne, ze drinkt niet echt maar heeft de oogjes mooi open. Soms kijkt ze me recht aan! Elias komt nog even samen met oma in de kamer, voor hem is het bijna bedtijd. Hij kijkt nog even glunderend naar zijn fantastische mama en mooie zusje en wordt dan naar bed gebracht door Joshua. Oma zorgt ondertussen voor pizza! Dat is het mooie aan een thuisbevalling vind ik altijd. De rust, de kalmte en dan gewoon een complete pizzaparty op bed! Heerlijk!!

Na wat gegeten te hebben helpt Mara Lisanne met omdraaien zodat ze weer goed om in bed ligt. De placenta naast haar en Ceder aan de borst. Lisanne is eigenlijk wel erg benieuwd wat ze weegt, andere controles etc willen ze niet. Ze zien dat ze het goed doet, dat is voor nu voldoende! Als Joshua dan weer binnenkomt en ziet hoe vredig Ceder bij Lisanne ligt vindt hij het absoluut geen goed idee om haar nu te gaan wegen. En hoewel ik zelf ook nieuwsgierig ben heeft hij ook wel gewoon een punt. Karin zegt ze de plasluiers even te bewaren, wanneer ze deze morgen wegen kunnen ze het geboortegewicht inschatten, later hoor ik dat dit werd geschat op 3235 gram. Ik rond dan ook af want ik moet nog een stukje rijden en ik zie ze enkele dagen later dan weer voor de Postpartum reportage waarbij we ook mooie beelden zullen maken van Ceder die nog verbonden is aan de placenta. Hoe bijzonder!

Lieve Lisanne en Joshua, wat bijzonder dat ik bij deze magische bevalling aanwezig moet zijn. Op meerdere vlakken is het speciaal te noemen. Dank daarvoor! Ik wens jullie samen met Ceder en haar grote broers Elias en Samuel alle liefde, geluk en gezondheid toe.

Liefs Jaleesa

Het geboorteverhaal van Frenkie | 01-04-2022

Op 17 november reageert Ilona op mijn 'wensenlijstje'. "Hi. Ik weet niet of je al voorzien bent, maar voor mij is het nu pas actueel. Ik ben momenteel 19 weken zwanger als draagmoeder. Ik draag dit kindje vol liefde voor 2 papa's. Ik hoor 't wel." Helemaal top, want ik ben zeker nog niet voorzien van een draagmoeder. Hoe speciaal is dit!! Ilona heeft na haar twee zwangerschappen waaruit twee prachtige dochters van nu 10 en 14 ontstaan zijn nog altijd de drang gehouden om nog eens zwanger te raken.

We plannen een kennismakingsgesprek in via Teams. Dit gaat met de nodige horten en stoten, want het geluid lijkt niet goed mee te werken. Uiteindelijk lukt het dan toch via Facebook Messenger en heb ik een prettig gesprek met Ilona en de mannen, Istwan en Patrick. Ze willen mij er graag bij hebben en ik ben dolblij!

Naarmate de zwangerschap vordert spreek ik Ilona af en toe. Vlak voor de stand-by periode ingaat krijg ik te horen dat het niet zeker is of ik erbij mag zijn. Op 30 maart, een dag voor Avans verjaardag hoor ik dat ik er definitief niet bij mag zijn. Balen! Naast de twee papa's is ook haar zus erbij, meer personen in de ruimte is echt niet wenselijk. Ze nemen zelf gelukkig een camera mee, ik app Istwan nog snel wat door over de instellingen. Misschien kan ik eventueel wat bewerken naderhand. Op 31 maart wordt er een ballonnetje geplaatst. Ilona blijft dan in het ziekenhuis en wordt de volgende dag ingeleid. Ik heb zelf nog naar het ziekenhuis gemaild maar ik mag er écht niet bij zijn.

's Morgens vroeg op 1 april krijg ik een berichtje. Het aanwezige personeel is nog een laatste keer in beraad geweest omdat het toch wel een hele bijzondere situatie is. En wat een geluk, ik ben welkom!!! Ik vraag hoe het gaat, ze ligt aan de weeënopwekkers en heeft wat krampen. Gespannen wacht ik af. Om 10 uur krijg ik een berichtje dat ze op ongeveer 3/4 cm ontsluiting zit. Ik app haar dat ze over een uur vast weer zullen kijken en dat ik wellicht dan die kant wel eens op kan komen. Ik krijg geen reactie tot een half uur later om 10:33 mijn telefoon gaat. Het is Patrick. "Kom deze kant maar op, het gaat best snel nu!" Ik kleed me gauw aan, pak wat fruit en vertrek nog geen 15 min. later. Het is zo'n 45 min. rijden en het heeft gesneeuwd maar niet zo erg dat ik vertraging zal hebben. Ik zing lekker vals met de radio mee en de rit is relaxed tot mijn telefoon gaat om 11:10. Het is Patrick.. "Waar rij je nu?" Ik zeg dat het nog zo'n 20 min. is. "Doe maar even gas op de lolly, het gaat nu echt heel snel...". Ik trap het gaspedaal wat verder in en word zenuwachtig. Ga ik hem nu zeker ook nog missen. Dan belt Patrick weer, ik veronderstel dat de baby er is maar dat is niet het geval. Hij legt me uit waar ik de auto kan parkeren en dat Ilona's zus Anouk me ophaalt uit de garage. 20 min. later parkeer ik de auto en volg de bordjes richting de ingang van het ziekenhuis. Dan zie ik Anouk staan, we lopen snel naar binnen. Ze zegt dat Ilona waarschijnlijk al aan het persen is!! Ik pak de camera onder het lopen al uit de tas. We lopen de kamer binnen en het verplegend personeel spoort me aan gelijk te fotograferen.

Nog met de jas aan begin ik gelijk te fotograferen. Ilona ligt nog op de rug maar gaat dan al snel op handen en knieën zitten. Een hele fijne houding waarbij de zwaartekracht een handje helpt. Ze vangt de weeën rustig en kalm op. De verloskundige legt een spiegel onder haar neer. Ik kijk er in en kan gewoon al haartjes zien! Het gaat écht snel. Ondertussen doe ik mijn jas uit, ik zo blij dat ik op tijd ben. Aan de andere kant van de kamer zitten de twee papa's, ik zie gespannen koppies. Vanaf een afstandje kijken ze voorzichtig mee, ze houden elkaar vast en appen soms even tussendoor. Anouk staat naast Ilona, ze houdt haar hand vast. Heel even en gaat dan weer op een afstandje staan. Mooi dat ze op die manier even wil laten weten dat ze dichtbij is en haar steunt! De verloskundigen spreken haar bemoedigend toe, ze is er al bijna. Het laatste stukje is het zwaarst, maar ze doet het echt fantastisch.

Dan mag ze nog wat meer druk gaan zetten en verder naar achter hangen zodat de uitdrijving makkelijker zal gaan. Het bekken wordt daardoor namelijk wat groter. Ik sta er direct achter en kan perfect zien hoe het hoofdje rustig geboren wordt. Ik sta er echt vlakbij en dan bij de daadwerkelijke geboorte van het hoofdje komt er een flinke golf vruchtwater mee. Ik moet er letterlijk voor achteruit springen haha. Dit levert wel echt de meest toffe beelden op! Daarna volgt de rest van het kindje en dan om 11:49, zo'n 20 minuten nadat ik binnen kwam, wordt Frenkie geboren! Ik kijk naast me en zie de papa's vol trots en ontroering kijken. Natuurlijk fotografeer ik hun blikken ook. Ik loop naar de andere kant omdat Ilona haar kindje aanpakt en door haar benen naar voren haalt. De ontlading op haar gezicht terwijl ze hem in haar armen houdt is prachtig. Daarna wordt Frenkie bij haar neergelegd en komen Patrick en Istwan ook kijken om hun kindje te bewonderen. Een aai over de bol van Ilona, Patrick kijkt haar glunderend aan. "Wat heb jij het goed gedaan!" Hij is vooral verbaasd over de snelheid, niemand had dit aan zien komen. Zoals Patrick al zei: "als iemand zou vragen, hoe ging de bevalling? In een poep en een scheet!". Haha! Patrick begrijpt ondertussen ook volkomen wat Ilona vooraf bedoelde met die typische geur die een pasgeboren baby'tje heeft. Je kunt het niet omschrijven, maar het ruikt heerlijk.

Frenkie ligt bij Ilona op de borst. Af en toe komen Istwan en Patrick even kijken en ook haar zus Anouk komt even spieken. De navelstreng klopt nog en de verloskundige wijst de papa's en Ilona er op dat ze dit kunnen voelen. Allemaal voelen ze even hoe het nog pulseert. Na een tijdje is de navelstreng dan uitgeklopt en dat is het moment waarop deze doorgeknipt mag worden. Istwan krijgt deze taak. Terwijl Patrick naast hem staan knipt hij voorzichtig de navelstreng door. Er wordt een cordring omheen gedaan. Mooi dat ze hiervoor gekozen hebben, voor het kindje zelf ook erg prettig! Omdat de navelstreng nog vrij lang is mag ook Patrick nog een stukje afknippen. Dan wordt Frenkie gewogen, met 4240 gram een flinke kerel! Hij vindt er niks aan op de weegschaal dus hij mag snel lekker knuffelen bij Patrick, heerlijk huid-op-huid. De placenta is er na een minuut of 30 nog niet, volgens protocol is dit wel het moment waarop een gynaecoloog ingelicht wordt. Gaat deze nog natuurlijk geboren worden of moet ze naar de OK? Dat laatste zal wel echt een domper zijn natuurlijk. Ik hoor de verloskundigen zeggen dat het voelt alsof de navelstreng iets los lijkt te komen wanneer ze eraan trekken. Dan zo'n 10 minuten later, wanneer de gynaecoloog net voor de deur staat, wordt de placenta gelukkig toch geboren. Wat fijn!! Deze wordt gelijk nagekeken en alles ziet er goed uit.

Dan is het knuffeltijd voor Istwan. Hij mag ook het eerste flesje gaan geven. Terwijl Frenkie vrij snel goed drinkt wordt Ilona nagekeken en blijkt dat ze toch gehecht moet worden. Anouk staat naast haar, ze lachen, maken grapjes en poseren met een duim omhoog voor de foto. En dat terwijl dat hechten dus écht geen feestje is, haha. Er hangt een heerlijke ontspannen en ongedwongen sfeer. Frenkie drinkt snel, het flesje is in een mum van tijd leeg, wat fantastisch! Na het flesje mag hij nog even bij zijn geweldige mama liggen totdat het tijd is voor de controles.

Frenkie krijgt vitamine D en hij wordt getemperatuurd. Dan blijkt dat hij toch wel flink afgekoeld is. Zijn temperatuur is zo laag dat ze besluiten dat het voor Frenkie wel fijn is om even goed op te warmen in de couveuse. Terwijl deze opgehaald wordt laat de verloskundige nog even zien hoe Frenkie in de buik gezeten heeft, de bekende foetushouding. Heel fijn dat ze dit nog even wil laten zien, het levert altijd zo'n mooi beeld op! Daarna wordt de couveuse al binnen gereden en wordt hij daarin gelegd. Hij ligt er compleet ontspannen in. Heerlijk te slapen met zijn armpjes wijd. Ik kan mooie foto's maken, al werkt het met de weerspiegeling niet altijd even handig haha. Istwan en Patrick bekijken hun hummeltje en ook Ilona die alweer rechtop in bed zit glundert. Ondertussen zijn haar dochters ook op de hoogte gebracht van de geboorte van Frenkie, zij komen richting het ziekenhuis. Ik besluit dus nog even te blijven om de eerste ontmoeting vast te leggen. Al vrij snel komen de dames binnen, omdat het allemaal zo snel is gegaan is het voor hun ook vrij onverwacht! Mooi dat ik hiermee de reportage kan afsluiten. Ik pak mijn spullen in en Anouk zal zo even met me meelopen richting de parkeergarage. Anders maak ik eerst weer een hele tour door het voor mij onbekende ziekenhuis. Dan kom toch ook de moeder van Istwan nog binnen. Ik vraag of ze ook nog op de foto wil, ze zegt nee... Maar Ilona vindt het een goed idee. Ik maak dan écht de allerlaatste beelden van de eerste ontmoeting tussen oma en kleinzoon. De verwondering en het geluk stralen van haar gezicht. Een prachtige afsluiting!

Ik laat ze dan lekker samen alleen om in alle rust te kunnen genieten en neem afscheid. Anouk loopt met me mee en ik rij voldaan naar huis. Wetende dat ik binnen enkele dagen waarschijnlijk weer richting Deventer zal rijden voor de volgende geboorte.

Lieve Ilona, Patrick en Istwan! Ontzettend bedankt dat jullie het vertrouwen in mij hadden om deze bijzondere geboorte te mogen fotograferen. Ilona, je bent een bijzondere en krachtige vrouw. Ik heb diep respect dat je dit hebt willen doen, wat mooi! Patrick en Istwan, twee trotse papa's. Geniet van jullie mooie zoon, Frenkie! Ik wens jullie allemaal alle liefde, geluk en gezondheid toe.

Liefs Jaleesa