Het geboorteverhaal van Micha | 26 augustus 2022

Op 23 augustus krijg ik na de controle bij de verloskundige een appje. Femke heeft 1 cm ontsluiting en is gestript. Fijn dat ze me dit laten weten want het zou zomaar eens kunnen gaan doorzetten! Verder blijft het uiteindelijk rustig die dag. En ook de 24e kabbelt voorbij. Op 25 augustus krijg ik om 06:30 een appje van Femke. Sinds half 5 is het flink aan het rommelen. Ze gaat nog proberen wat te rusten en zal me op de hoogte houden. Iets voor half 9 laat ze weten dat rusten niet meer lukte en de verloskundige onderweg is. Spannend! Een half uur later blijkt dat ze een ruime 1 cm is, de start is gemaakt. Ze is opnieuw gestript in de hoop dat het doorzet.

Rond 14 uur appt ze dat ze onregelmatige weeën heeft waardoor ze even gaat proberen te slapen. Wanneer het regelmatiger wordt belt ze de verloskundige weer. Een aantal uur later om half 5 zit Femke nog steeds op anderhalve centimeter ontsluiting. De baarmoedermond was wel goed plat. Rond 20:00 komt de verloskundige weer en dan wordt besproken hoe ze de nacht in zullen gaan.

Om 19:34 appt Robin mij. Femke gaat nog even proberen te slapen omdat de verloskundige bang is dat ze het anders niet vol zal houden. Om 21:00 wordt er nog even gecheckt hoe het er dan voor staat. Het kan zijn dat ze naar het ziekenhuis gaat om slaapmedicatie te krijgen om hopelijk de latente fase door te slapen en in de ochtend weer terug naar huis te kunnen. Om 22:30 hoor ik dat Femke inderdaad in het ziekenhuis is en dat Robin haar als alles goed gaat de volgende ochtend weer ophaalt. De volgende ochtend om 10:21 volgt er weer een appje met helaas slecht nieuws. Het nachtje ziekenhuis was geen succes. Om 03:00 is Robin weer naar haar toe gegaan omdat de slaapmedicatie niks deed. Om 05:00 zijn ze naar huis gegaan en om 08:30 kwam de verloskundige weer. Op haar advies krijgt Femke een ruggenprik wat betekent dat de gewenste thuisbevalling helaas niet door zal gaan. Voor Femke is deze beslissing nu het beste. Het is niet anders. Ze heeft nu nog maar 2 cm dus het vordert ook niet echt. Ik wacht rustig af.

Iets over half 5 app ik dan toch maar, omdat ik niks meer gehoord had. Om dat moment heeft ze 4-5 cm en is erg misselijk. Ik denk dat het slim is mij gelijk te bellen als ze op 6 cm zit, het kan toch ineens snel gaan. De verloskundige gaf ook aan mij te bellen bij 6/7 cm. Femke krijgt nu ook weeënopwekkers. Om 16:57 eindigt dat gesprek. 42 minuten later appt Robin me, het gaat ineens heel erg snel, ze zit op 8 cm. Ik schrik me een ongeluk en spring direct in de auto. Om 18:47 app ik dat ik nog 10 minuten moet rijden en om 18:58 sta ik in de lift. Geen reactie, da's goed lijkt me. Ik ben op tijd!

Ik haast me naar verloskamer 1 maar nog voordat ik de deur open kan doen hoor ik gehuil. Van een baby. De moed zakt me in de schoenen en wanneer ik de deur open hoor ik dat het uit die kamer komt. 6 minuten voor mijn aankomst om 18:51 is hun mooie zoon Micha geboren. Blij dat het uiteindelijk goed gegaan is maar wat balen dat ik het niet heb kunnen redden. Micha ligt bij Femke op de borst. Aan de ene kant staat een zichtbaar geëmotioneerde Robin, aan de andere kant haar moeder. Ik pak mijn camera en begin gelijk met fotograferen. Al vrij snel wordt dan de placenta geboren waar ik een prachtig beeld van kan maken! Daarna moet Femke nog gehecht wordt. Ik maak wat mooie beelden van Robin en Femke, samen met hun zoontje. Ook deze eerste momenten samen zijn zo mooi! Er worden beschuitjes met blauwe muisjes binnen gebracht. Er ligt ook een klein knuffelkonijntje bij voor Micha. Hij lijkt dat wat last van slijm te hebben en de verpleegkundige tilt hem even op zodat hij gaat huilen. Dit gebeurd inderdaad, waarop Femke zelf ook een traantje moet laten. Liefdevol veegt Robin deze weg. Wat een ontzettend lange dagen waren dit voor hen, en wat een gek en snel einde. Micha ligt dicht met zijn gezichtje tegen Femkes gezicht aan. Ze wrijft er langs: "wat ben je lekker zacht!"

Femke is ondertussen gehecht en het is tijd voor de eerste controles. Hieruit blijkt dat ze zich toch wat zorgen maken mbt de ademhaling van Micha. En neusvleugelt een beetje en de borstkas deukt wat in bij de snelle ademhaling. Verder ziet alles er goed uit maar ze willen we even het zuurstofgehalte in het bloed meten. Dit is niet heel slecht maar ook niet zoals het moet wezen. Daarom zal even later de kinderarts ook nog even komen om hem te beoordelen. Micha wordt gewogen, hij weegt 3615 gram. Robin staat er de hele tijd naast en kijkt trots en liefdevol naar zijn zoon. Af en toe houdt hij zijn handje even vast. Hij checkt of alle vingers en teentjes er aan zitten. Het valt me op dat Micha erg alert is. Met open oogjes volgt hij mij en kijkt hij Robin aan. Wat is dat prachtig om te zien! Femkes moeder maakt nog wat foto's met haar telefoon en geniet zichtbaar van haar kleinzoon. Wat een liefde in deze kamer. De kinderarts komt dan binnen. Hij luistert naar het hartje en kijkt hem na, ze willen over een half uur nog weer even het zuurstofgehalte meten. Er zijn nog steeds wat zorgen over hem.

In de tussentijd mag hij weer lekker bij Femke liggen waar hij wordt aangelegd. Niet veel later komt de vader van Femke binnen. Ook hij wil zijn kleinzoon natuurlijk bewonderen. Prachtig om te zien hoe trots hij kijkt. Hij blijft maar even en wanneer hij vertrokken is wordt Micha opnieuw nagekeken en checken ze het zuurstofgehalte. Dit blijkt nog niet op en top te zijn. Ze probeert hem in de foetushouding te houden maar Micha wil volgens mij vooral lekker liggen. De rest wordt nagekeken en op het snelle ademen, neusvleugelen en het ingedrukte borstkast je na ziet alles er goed uit. Omdat ze zicht toch wat zorgen maken zal Micha straks toch even worden opgenomen zodat ze hem goed in de gaten kunnen houden. Femke vraagt aan Robin of zijn ouders ook nog even langs willen komen. Niet te lang, gewoon even spieken haha. Niet veel later komen zij aan, ze feliciteren Femke en Robin en bekijken Micha. Al die trotse opa's en oma's, zo mooi! Wanneer zij weer vertrekken wordt Micha opgehaald met de couveuse. Ik loop samen met Robin mee om daar nog wat beelden te maken. Daarna neem ik afscheid van Robin en loop naar verloskamer 1 waar Femke nog is. Ook van haar neem ik afscheid waarna ik mijn spullen in pak. Dan loop ik terug naar de parkeerplaats. Bij de ingang kom ik haar zus nog tegen die net onderweg is naar haar. Aangekomen bij de auto maak ik nog een laatste foto van het ziekenhuis wat er beste sfeervol uit ziet in het donker. Daarna stap ik in en rij ik terug naar Enschede.

Lieve Femke en Robin, ik wens jullie samen met de kleine Micha alle liefde, geluk en gezondheid toe. Geniet van elkaar!!❤️

Liefs Jaleesa

Het geboorteverhaal van Mees | 13 augustus 2022

Het is 13 augustus en rond 10/11 uur begint het wat te rommelen bij Sandra. Om 12:08 stuurt ze mij een appje. Het lijken lichte weeën te zijn, zo om de 5-10 min. Rond 14 uur is de verloskundige geweest en heeft Sandra zo'n 1 cm ontsluiting. Nog geen actie dus!

Ik ben net aan het editwerk begonnen met de reportage van de vorige bevalling bezig als mijn om 15:29 telefoon gaat. Het is Arie, de man van Sandra. Ze zit op 3 cm en het bad loopt vol. De verloskundige gaat niet meer weg en ze verwachten wel dat het snel zal gaan. Ik maak me klaar en stap niet heel veel later in mijn auto richting Zwolle. Met zo'n 32 graden buiten geen lolletje maar gelukkig heb ik airco!

Iets voor 5 kom ik aan. Arie doet open en Sandra zit in bad de weeën op te vangen. Deze zijn al behoorlijk krachtig, wat doet ze het goed. De verloskundige Elise en de kraamzorg Hennie zijn er en het is lekker broeierig binnen. Dat eerste half uur merk ik dat de weeën elkaar sneller opvolgen en steeds krachtiger worden. Arie zit bij haar en houdt haar hand stevig vast. Hij wijkt geen moment van haar zijde, dit teamwork blijft prachtig om te zien! Samen doen ze het fantastisch, eigenlijk hebben ze op dit moment niemand nodig. Af en toe luistert Elise even naar het hartje. Op een gegeven moment vraagt Sandra naar wat de meerwaarde van het breken van de vliezen ook alweer zou zijn. Elise had een tijdje ervoor aangegeven dat dit 1 van de opties zou kunnen zijn. Ze geeft aan dat er niet echt risico's zijn en dat het gemiddeld de duur van de bevalling met een uur zou verkorten. Ze twijfelt en wacht nog even af. Om 17:26 geeft ze aan dat ze toch wel wil dat de vliezen gebroken worden. Hiervoor moet ze uit bad en op de matras komen liggen. Ze vangt nog even een flinke wee op voordat ze eruit stapt. Ze gaat op de matras liggen waar 2 weeën weer heel snel achter elkaar volgen. De verloskundige legt uit hoe het breken van de vliezen in z'n werk gaat en voelt daarna bij de volgende wee mee. Daarna worden ook de vliezen gebroken. Op dat moment heeft ze ongeveer 7 cm maar het gaat heel snel. Er volgen opnieuw twee weeën en je ziet de wanhoop bij Sandra. Het is duidelijk dat dit niet lang meer duurt en ik vraag me af of ze het bad nog wel zal halen. Met moeite stapt ze dan terug het bad in. Ik geef mijn lampje nog snel aan de kraamzorg die hem in bad ligt en dan opeens is ie er gewoon al!! Wauw! 1 minuut nadat ze terug in bad stapte werd om 17:37 Mees geboren. Ze pakt hem zelf aan en houdt hem nog even onder water voordat ze hem rustig het water uit haalt. Eigenlijk snap ik er helemaal niks van, ze zat net weer in het water en hup!

Wat ging het snel en wat deed ze het goed!! Emotie bij Arie die vol bewondering naar Sandra en Mees kijkt. Na een tijdje begint hij zachtjes te huilen, maar heel even en kort. Hij is zo rustig en kalm. Wat prachtig om te zien weer. Na de geboorte blijft ze even in het bad zitten samen met Mees. Lekker samen bijkomen.. Wat een liefde in deze veel te warme kamer. Eigenlijk is een hittegolf niet echt een geschikte periode voor dit soort activiteiten. Maar wauw!!! Na een tijdje besluiten ze dat Sandra het bad beter uit kan komen zodat de placenta op het matras geboren kan worden. Met de ondersteuning van Elise en Arie stapt Sandra het bad uit en gaat op het matras liggen. Mees bij haar op de borst. Elise trekt zachtjes aan de navelstreng om te kijken of de placenta los wil laten. Ze zegt tegen Sandra dat ze wat mee mag drukken. Deze komt niet gelijk los. Ze wachten even en besluiten dan vast de navelstreng door te knippen. Sandra houdt de navelstreng vast en voelt dat deze uitgeklopt is. Arie mag hem dan doorknippen en dit ging ongeveer net zo snel als de geboorte zelf. Maar het moment staat op beeld! Vlak daarna wordt alsnog de placenta geboren. Elise kijkt hem na, alles ziet er goed uit. Daarna laat ze de placenta aan Sandra en Arie zien. Ze hoeven deze verder niet te bewaren dus hij kan weg. Dan is het helaas tijd om de schade te bekijken, niet zo tof. Denk je alles gehad te hebben.. Elise zet een lampje op haar hoofd zodat ze het goed kan bekijken, net zo'n mijnwerker. Sandra moet erom lachen. Ze moet helaas wel gehecht worden maar dit kan gelukkig gewoon thuis. Met de hand van Arie stevig vast en Mees op haar borst moet het goedkomen. En gelukkig duurt het hechten niet heel lang.

Het lijkt dan alsof Mees wat aan het zoeken is en Sandra wil kijken of het lukt hem aan te leggen. Hennie helpt haar hierbij. Na een tijdje proberen blijkt het Mees nog niet helemaal te lukken. Daarom mag hij even lekker met papa knuffelen, wat hij helemaal niet erg vindt! Met de hand probeert Sandra dan wat druppeltjes af te kolven en Hennie vangt dit op op een lepeltje. Zo kan Mees die eerste gezonde druppels, niet voor niks liquid gold genoemd, toch binnen krijgen. Wat fijn dat dit ook inderdaad lukt!! Sandra kolft nog een beetje af en daarna is het voor nu ook even goed. Ze heeft uiteraard trek gekregen en terwijl ze een banaan eet steekt ze een duim naar mij op! Heerlijk! Daarna mag Mees weer lekker bij haar liggen en worden de eerste familieleden/vrienden ingelicht. Ze legt Mees nog weer even aan omdat hij nog zoekt en dan hapt hij opeens toch goed aan! Na een minuut of tien stopt hij en is het tijd voor de eerste controles.

Alles ziet er op en top uit en ook de reflexen werken prima! Zelfs tijdens de loopreflex laat Mees zijn eerste stapjes zien. Zo schattig is dat altijd! Mees wordt gewogen, hij weegt 3520 gram, meten doen ze niet altijd. Al tijdens het kennismakingsgesprek lieten ze me een prachtige foto in hun woonkamer zien van de oudste in de foetushouding. Ze willen er graag een soortgelijke foto van Mees naast. Arie wil hem zelf graag zo vasthouden en met de hulp van Elise lukt dit geweldig. Ik kan prachtige beelden maken van deze bekende houding, zo zat Mees kort hiervoor nog warm en veilig in de buik. En nu is hij hier, het blijft bijzonder! Eigenlijk wilden ze ook graag een foto van hem in zijn eerste pakje maar nadat hij zijn luier aan heeft en nog even bij Sandra kan drinken en liggen, ligt hij daar zo heerlijk.. We besluiten dit niet te willen verstoren en laten hem heerlijk bij zijn geweldige mama liggen!

Ik maak dan de laatste beelden en pak dan rustig mijn spullen bij elkaar. Het was een prachtige maar warme zomerdag. Met 28 graden binnen heerlijk voor Mees maar flink zweten voor ons!

Lieve Sandra en Arie, dank jullie wel voor het vertrouwen in mij. Met veel liefde heb ik de reportage gemaakt en ik hoop dat jullie nog vaak vol liefde naar de beelden terug zullen kijken. Digitaal en straks ook in het album! Ik wens jullie alle liefde, geluk en gezondheid toe. Met Mees en zijn grote broer Max. Geniet!

Liefs Jaleesa

Het geboorteverhaal van Sev | 22 juli 2022

Het is 31 maart wanneer Lotte op een oproepje van mij reageert mbt een geboortereportage tegen portfoliotarief. Ik heb die maand namelijk een plekje vrij en hoop deze zo in te vullen. Lotte en Tim zijn zwanger van hun eerste kindje, een jongetje. Ze zouden de bevalling wel graag vast willen laten leggen en dus spreken we af dat ik langs kom voor een kennismakingsgesprek.

Op 16 april ga ik bij ze langs. We hebben een prettig en leuk gesprek en het voelt allemaal goed! Ze willen mij er graag bij hebben, superleuk. In de maanden erna hebben we soms even kort contact maar dit wordt naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt natuurlijk steeds uitgebreider. Lotte stuurt mij een berichtje nadat ze met 38+4 bij de verloskundige is geweest. Ze vindt het ontzettend pittig, slaapt heel slecht en is er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Het kindje is nog helemaal niet ingedaald en ze spreken af dat als ze over een week nog niet bevallen is ze dan ervoor zou kunnen kiezen om te worden ingeleid. Enkele dagen later sta ik ook voor mijn volgende klant op wacht, altijd spannend! Het kindje bij Lotte blijft nog heerlijk zitten maar dan krijg ik op donderdag 21 juli in de ochtend een berichtje dat ze denkt dat haar vliezen gebroken zijn. Later blijkt dit inderdaad het geval te zijn. De verloskundige is langs geweest en het kindje is ondertussen goed ingedaald dus ze hoeft gelukkig niet te blijven liggen.

De dag kabbelt rustig voort. Wel wat krampen maar niet noemenswaardig. Mijn andere klant wordt die avond gestript dus ik vind het weer erg spannend worden allemaal. 'S avonds is de verloskundige weer langs geweest en ze gaf aan omdat het nog steeds vrij rustig is ze met twee paracetamolletjes op kan proberen te slapen. Mocht het die nacht niet doorzetten dan wordt ze de volgende ochtend om half 10 in het ziekenhuis verwacht. Ze gaan dan controles doen om te kijken of alles goed zit ivm het verhoogde risico op infectiegevaar bij gebroken vliezen. Als ze de keuze dan krijgt om af te wachten of de bevalling op te wekken kiest ze voor het laatste. De nacht gaat voorbij en ik word wakker in mijn eigen bed. Nog geen baby dus!

Rond half 11 app ik haar of er al iets duidelijk is. De CTG was goed maar het is nog even spannend of er ene plek is voor de inleiding. Vrij snel hoor ik dat er nog plek is dus ze wordt ingeleid. Fijn! Vandaag wordt er een kindje geboren. Later rond kwart over 11 is Lotte op verloskamer 1.06 aangekomen. Tim haalt de laatste spulletjes uit de auto. Voor mij is het nu gewoon maar afwachten, ik ben benieuwd! Rond 15:00 app ik Tim om te vragen hoe het gaat. Ze heeft dan een ruggenprik gehad en heeft op dat moment 2 cm ontsluiting, Lotte is in slaap gevallen. Eerlijk gezegd had ik gedacht dat ze al wat verder zou zijn.. Ik blijf rustig afwachten en als ik om half 7 net met Eowyn op bed lig voor het slaapritueel krijg ik een appje. Lotte heeft 7 cm. Ik schrik er een beetje van en wil eigenlijk direct weg, ook al weet ik dat het nog uren kan duren.. Ik overleg even met mijn Tim wat slim is en omdat ik ook geen geboorte wil missen besluiten we de kindjes wakker te houden en kleed ik me aan om naar het ziekenhuis te fietsen. Het is warm en bezweet kom ik aan bij de fietsenstalling.

Iets voor 19:00 loop ik het ziekenhuis binnen. Ik loop naar de afdeling en laat het personeel even weten dat ik er ben. "Nu al?" reageren ze. Lotte zit op 7 cm, dat lijkt mij niet te vroeg... Ik loop hun kamer binnen en Lotte ligt vrij kalm op bed, Tim zit in de stoel en begint aan zijn tiende potje rummikub. We kletsen wat en ik maak de eerste beelden van deze reportage. Ik bedenk me dan dat ik me absoluut niet had hoeven te haasten en voel me een beetje schuldig richting het thuisfront dat we niet eerst de kindjes in slaap hebben gebracht. Maar goed, je weet het nooit met bevallingen en ik ben in ieder geval op tijd! Op een gegeven moment denk ik dat Lotte in slaap is gevallen, ze ligt rustig op bed met de ogen dicht. Muziek draait op de achtergrond. Maar dan praat ze tegen Tim, ze was toch nog wakker!

Rond 19:50 geeft Lotte opeens al aan veel druk te voelen. De weeën zijn krachtig maar ze zucht ze zo goed weg! Tim zorgt voor druk op haar onderrug wat haar verlichting biedt. Ze heeft last van haar stuitje en onderrug. De weeën volgen elkaar sneller op en zijn pittig. De ruggenprik werkt ondertussen ook al niet meer. Tim mag niet ophouden met het bieden van tegendruk, dit helpt haar zo goed. De weeën worden ondertussen echt krachtiger en het kost haar moeite deze op te blijven vangen. Rond 20:15 wordt er weer getoucheerd en Lotte blijkt inderdaad al op 9 cm te zitten. Wat geweldig, het eind komt in zicht. Nog heel even volhouden en dan kan je je kindje zo in je armen houden. Omdat ze warm aanvoelt wordt haar temperatuur gemeten, 38,1 gelukkig geen koorts maar eigenlijk een hele mooie temperatuur voor iemand die zo hard aan het werken is! Tim wijkt niet meer van haar zijde terwijl ze de weeën gefocust weg blijft zuchten.

Dan volgt er een langere periode waarin we vrijwel geen verpleegkundigen zien. Het is erg druk op de afdeling en er moet ook worden gegeten. Lotte krijgt steeds meer druk en ik bel toch maar op haar verzoek. Er komt dan even iemand binnen die meekijkt en aangeeft dat de verloskundige snel komt. Dan vertrekt ze weer. Een tijdje later gebeurd dit nog een keer, maar de verloskundige komt maar niet. Dan eindelijk rond 21:50 komt de verloskundige weer in de kamer. Omdat de CTG een beetje een onregelmatige hartslag laat zien en ze zeker willen weten of het goed gaat met het kindje wordt er besloten een MBO (Micro BloedOnderzoek) te doen. Ook wordt Lotte getoucheerd en blijkt ze nog steeds niet op 10 cm te zitten. Dit terwijl de fase hiervoor zo gestaag verliep en ze ook al veel druk heeft ervaren. Er is nog altijd een klein randje voelbaar. Wat een tegenvaller! Iets voor 22 uur wordt dan de MBO gedaan. Hierbij wordt er via een koker een klein sneetje in de hoofdhuid van de baby gemaakt om bloed af te nemen en de zuurgraad te meten. Helaas mislukt het onderzoek en moeten ze het opnieuw doen. Lotte raakt steeds vermoeider en ik hoop zo dat het goed gaat en ze haar kindje snel vast kan houden. De uitslag is gelukkig goed en na het onderzoek wordt ze weer getoucheerd. Het randje dat er eerder nog zat is dan heel goed weg te masseren en ze mag nu echt actief mee gaan persen. Ik vraag me af of dit niet eerder gekund had, maar door de drukte konden ze gewoon niet eerder bij Lotte komen. Ik voel met haar mee dat ze het zo zwaar heeft.

De persfase is heel intens. In plaats van 2 of 3 keer meepersen doet ze dit liever 4 of 5 keer achter elkaar. Wat is ze sterk!! Het duurt lang maar ze komt steeds dichterbij de ontmoeting met hun kindje. Na ongeveer 45 min alles gegeven te hebben is het hoofdje zichtbaar. Met de hulp van de gynaecoloog wordt het hoofdje geboren. Ik sta achter bij het hoofdeinde van het bed omdat ze nadrukkelijk hadden aangegeven de uitdrijving niet goed in beeld te willen hebben. Ik zie het hoofdje geboren worden en door het lange persen zie je dat het een beetje vervormd is. Gelukkig trekt dit later wel weer bij. Daarna gaat het vrij snel en wordt om 22:58 Sev geboren. Lotte pakt hem aan en ze legt hem op haar borst. De verpleegkundige maakt hem schoon en zet een mutsje op. Wat een ontzettende opluchting, wat was dit zwaar en wat duurde het (onnodig) lang.

Terwijl ze Sev bekijken en genieten dat hij er eindelijk is vloeien er ook tranen. Ik maak vanuit verschillende hoeken prachtige beelden. De interactie tussen Lotte en Tim is prachtig en Sev is mooi alert en kijkt mij af en toe aan. We wachten nog een tijdje op de placenta in de hoop op een halve lotusgeboorte. Deze komt niet makkelijk los. Sev begint op zijn handje te sabbelen en omdat Lotte borstvoeding wil geven wordt hij aangelegd. Soms zorgt het geven van borstvoeding er ook voor dat de placenta beter los komt, maar dit gebeurd niet. Na een tijdje wordt besloten de navelstreng toch vast door te knippen, dit mag Tim doen. Ik merk dat de tijd begint te dringen volgens het protocol, maar gelukkig wordt even later met de hulp van de gynaecoloog de placenta toch geboren. Hij ziet er goed uit, al zitten er wel wat verkalkte stukjes in. Daaruit blijkt dat het ook wel tijd was dat Sev geboren zou worden.

Ik loop door de kamer en zie dan het "fluxusbakje" staan. Het viel wel op dat Lotte flink wat bloedverlies had, maar het is dus echt serieus. Later hoor ik van haar dat ze 1,5l bloed heeft verloren!! Dat is echt heftig. Ze blijkt ook een ruptuur te hebben maar gelukkig kan dit gehecht worden op de kamer. Zo kan zij Sev dicht bij haar houden wat het proces van het hechten iets draaglijker maakt. Na het hechten is het tijd voor de controles. Vol trots houdt Tim zijn zoon in zijn armen en brengt hem naar het aankleedkussen. Alles ziet er gelukkig helemaal goed uit! Ook wordt Sev gewogen en gemeten. Hij is 52 cm lang en weegt 3270 gram! De verpleegkundige houdt Sev nog even in de bekende foetushouding. Tim mag nu de eerste kleertjes aandoen en hoewel dat altijd wennen en best spannend is doet hij dit fantastisch! Ik maak nog een aantal prachtige beelden en daarna mag hij nog even knuffelen bij Tim voordat hij weer bij Lotte gelegd wordt. Ik maak de allerlaatste beelden en pak dan mijn spullen in.

Ik neem afscheid en vertrek moe naar huis. Wanneer een vrouw een zware bevalling heeft gehad merk ik dat het voor mij ook zwaarder is. Maar gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed gekomen dus toch een glimlach op mijn gezicht wanneer ik het ziekenhuis uit loop richting mijn fiets.

Lieve Lotte en Tim. Bedankt voor jullie vertrouwen in mij. Lotte, wat ben jij krachtig! Je hebt het fantastisch gedaan. Prachtig ook om te zien hoe Tim je steunde en zijn rol van papa aan nam toen Sev daar uiteindelijk was. Ik wens jullie alle liefde, geluk en gezondheid toe!

Liefs Jaleesa

Het geboorteverhaal van Emma | 5 augustus 2022

Op 17 april krijg ik een mailtje van Apollonia. Ze is zwanger van haar derde kindje, zoekt nog een geboortefotograaf en zag mijn 'wishlist' voorbij komen. Ze heeft twee zoons van 7 en dan nog 9 die als alles goed gaat ook bij de bevalling aanwezig zullen zijn. Supertof, want ik hoopte dit al langere tijd eens te mogen fotograferen.

Eigenlijk zit ik al vrij vol rondom haar uitgerekende datum, maar het zou net moeten lukken. En voor zo'n bevalling wil ik ook wel graag een uitzondering maken! We plannen een kennismakingsgesprek in en niet veel later spreken we af. Ze zijn druk bezig met verbouwen. Tijdens het kennismakingsgesprek is de beneden verdieping nog helemaal kaal en hebben ze boven een tijdelijke woonkamer/keuken. We hebben een heel fijn gesprek en er is gelijk sprake van een klik! Het was dan ook geen verassing dat ze me boekten als hun geboortefotograaf. Helemaal leuk!

Naarmate de uitgerekende datum dichterbij komt hebben we vaker contact. De vorige keer beviel zo rond de 38 weken en nu begint het rond deze termijn ook lichtelijk te rommelen. Ook wordt haar baarmoedermond wat week gemaakt in de hoop te kunnen strippen, want echt sprake van ontsluiting is er nog niet maar het kindje mag al wel komen. Eigenlijk verwacht ik dat ze voor mijn andere juli klant bevalt maar dit blijkt toch niet zo te zijn. Haar uitgerekende datum komt dan steeds dichterbij en haar buurvrouw, die ook verloskundige is, heeft al meerdere pogingen gedaan om de bevalling wat in gang te zetten maar helaas. Twee dagen na haar uitgerekend datum gaat zij op vakantie en start voor mij de stand-by periode voor de volgende twee mama's. Op dat moment begin ik hem wel te knijpen, maar het enige wat je kunt doen is rustig afwachten! De dag daarna is haar oudste jarig dus hoopt ze dat het niet dan gebeurd, en twee dagen daarna heeft ze weer een afspraak bij de VK. We hopen dat ze gestript kan worden en dat er eventueel kan worden gekozen om de vliezen te breken. Ze moet er op tijd zijn en wordt inderdaad gestript. Dit lukt nu erg goed en ze heeft al 3 cm ontsluiting. Ze belt me wanneer ze terug is van de verloskundige. Eerst denk ik dat de bevalling begonnen is, want je belt niet zomaar. Maar ik vond het superlief dat ze me even belde voor de update! Ze vertelt me dus dat ze op 3 cm zit en nog steeds weeën heeft zo om de 10 minuten. Dat heeft ze nu al enkele dagen en de vk heeft aangegeven dat wanneer de weeën om de 4/5 min komen ze weer mag bellen. Dan zullen ze thuis haar vliezen breken.

Om 14:10 gaat mijn telefoon weer. Het is Apollonia, ze vraagt of ik al terug van de winkel ben. "Is het zo ver?!" roep ik uit. Ze heeft nu inderdaad regelmatige weeën, soms om de 4-5 min, soms zitten er nog 6 min tussen. Maar de verloskundige is er met een uurtje, of het slim is dat ik er dan ook ben. Na het breken van de vliezen kan het heel snel gaan. Ook haar vorige bevalling ging snel, een uur na het breken van de vliezen was het kindje er. Ik ga me rustig klaarmaken en vertrek dan een klein half uurtje later zodat ik er rond 15:10 ben. Daar aangekomen zie ik een groot bord in de tuin, die duidt op de naderende komst van hun kindje. Ik pak mijn camera, een mooi begin van een prachtige reportage. Ik bel aan en Rutger doet open, ik loop door en zie daar hun prachtige woon- en eetkamer en keuken. Wat een verschil met hoe het was tijdens het gesprek! Het is nog niet helemaal af maar wat hebben ze hard gewerkt. De verloskundige van Verwacht, Hieke, zit aan tafel. Het bad loopt langzaam vol, Apollonia zie ik niet. Hieke vertelt dat ze haar na het breken van de vliezen onder de douche heeft gezet. Rutger schenkt ranja in met ijs en we kletsen wat. Na een tijd besluit Hieke om even bij Apollonia te kijken. Eigenlijk wil ik gelijk meelopen maar besluit even rustig af te wachten. Ondertussen leg ik wat sfeerverlichting om het bad. Ze komt al gauw terug beneden. "Het gaat wel snel hoor.." zegt ze. Ik hoor aan haar stem dat ze ook écht snel bedoeld. Ik vraag of ze het bad wel gaat halen, dat betwijfeld ze. Dus loop ik naar boven. In de badkamer tref ik Apollonia, "ik ga niet meer onder die douche hoor.. En dan zeggen ze dat bevallen niet zo'n pijn hoeft te doen, dahaag". En ze bukt voorover om weer een wee op te vangen. Stiekem moet ik wel lachen.

Boven zijn de kamers zo goed als klaar, maar de gang is nog kaal. Het heeft wel wat, haha. Apollonia doet haar jurk weer aan en loopt de badkamer uit. Ze vangt een wee op op de overloopt en heeft een onderonsje met Rutger die nog wat handdoeken ophaalt. Daarna loopt ze haar kamer in en komt terug met haar zelfgemaakte slinger. Ze had me hier eerder al een foto van geappt. Superschattig en dan zie ik ook de naam al staan, Emma. Ze wordt vernoemd naar de moeder van haar oma van Apollonia legt ze uit, wat mooi! We lopen langs het babykamertje waar ik snel een foto van maak, zo lief en schattig vind ik dat altijd!

Ze wil me het wiegje naast hun bed laten zien maar er komt gelijk weer een wee die ze gefocust opvangt. Dan komt Hieke de kamer binnen, ze heeft de doppler in de hand. "Ik ga niet weer onder de douche hoor!!" lacht Apollonia. Dat hoeft ook niet, maar ze wil wel even naar het hartje luisteren. Alles klinkt goed! Even later gaan we samen naar beneden, op de overloop volgt er eerst weer een krachtige wee. Ze doet het fantastisch! Beneden blijft ze de weeën die heel regelmatig en krachtig zijn goed opvangen. Aan de eettafel en later aan het aanrecht. "Ik denk dat ze al komt zo of niet? Kan ik al in bad?" Het zit nog niet vol maar ik ben zelf destijds het bad ingerold met een klein laagje water. Rutger zorgt af en toe voor extra kokend water bij in het bad. Apollonia staat weer bij het aanrecht en vraagt zich dan opeens af of het hemd dat ze aan heeft wel goed is. Ik zeg haar dat het het belangrijkste is dat het lekker zit. "Is het wel mooi dan?" Hieke zegt haar dat ze het eigenlijk best een sexy hemd vindt, haha. We wachten dan nog heel even af maar ze wil graag het bad in, geen probleem! De temperatuur is goed dus ze kan rustig instappen. Ze gaat op het zitje zitten en blijft gefocust. Ondertussen vraagt ze zich soms af of ze het wel goed doet en of het nog lang duurt. Dat laatste weet je nooit zeker maar zo ziet het er niet uit, en ze doet het geweldig! De kraamzorg komt al vrij snel binnen en is dus mooi op tijd. Af en toe meet ze even de hartslag van het kindje, alles gaat goed.

Na een tijdje geeft ze aan het idee te hebben dat ze anders moet gaan zitten. Ze vraagt zich afof op handen en knieën bv niet beter is vanwege de zwaartekracht. Hieke beaamt dat, ik geef aan dat ze bv ook over de badrand kan hangen. Dit gaat ze proberen en dan gaat het eigenlijk al erg snel. Hieke zegt dat ze, als ze voelt dat het moet, wat mee mag drukken. Tegen Rutger zegt ze dat de kinderen wel kunnen komen. Het duurt niet lang meer.. De jongens komen beneden en lopen gelijk naar het bad toe. Ze kijken toe hoe hun moeder de weeën fantastisch opvangt. Mooi om te zien.

Dan gaat het weer snel. Apollonia voelt druk aan de onderkant en mag zachtjes meedrukken. Ze maakt wat geluid en de jongens merken dat ze pijn heeft. "Mama doet het goed toch? Voelt het een beetje zoals poepen maar dan veel erger? Ja hè?" ik moet wel een beetje lachen, maar eigenlijk hebben ze best wel gelijk! Ze blijven in de buurt, soms even zittend op een stoel. Soms lopen ze wat heen en weer rondom het bad. Ik pak mijn lampje voor in het bad er vast bij en vraag of Hieke aan wil geven wanneer het kindje gaat komen. Dan geef ik haar het lampje zodat ze het in het water kan leggen. Ik loop net weer even naar de andere kant en dan zie ik aan Hieke dat het sneller gaat dan ik dacht. Ik loop terug en ze zegt: "Pak je lampje maar.. Apollonia, je kindje komt eraan!". Ik kijk mee en terwijl Apollonia wat mee drukt zie ik een golf vruchtwater het bad in 'schieten'. Bij de keer erna zie ik een stukje van het koppie. Ik maak foto's en eigenlijk direct erna wordt het hoofdje geboren. De jongens komen bij me staan nadat Hieke dit meedeelt. Ik maak een foto van hun gezichtjes en nog snel van Rutger. Je ziet wat spanning in zijn gezicht. Hieke vertelt Apollonia wat ze moet doen en probeert haar dochter geboren te laten worden maar dit gaat moeizaam. "Je moet nu omdraaien!" Zegt ze ineens. Ik herken dit van mijn eigen bevalling, al ging dat precies andersom. Gelukkig komt het kindje dan los en wordt Emma om 16:24 geboren! Wat een prachtige bevalling en de reacties van haar zoontjes zijn zoooo vertederend! Vooral de oudste, Damiano, is door het dolle heen. "Is de baby er??" Ze springen en dansen om het bad. "Wat is het? Is het een meisje???" Damiano is twee dagen ervoor 10 jaar geworden, en als hij hoort dat het inderdaad een meisje is klapt hij in zijn handen en roept: "Dit heb ik gewenst hè? Op mijn verjaardag!!! Ik hoopte zo dat het een meisje zou zijn!!! YESSS!". Tranen rollen over zijn wangen. Rutger en Apollonia kussen elkaar en ik maak prachtige beelden van hen, Emma en de broers. Zij staan aan de rand van het bad en kunnen hun ogen niet van haar afhouden. Terwijl Damiano een hand op de schouder van Levano legt zegt hij: "Zo, jij bent nu ook écht grote broer hè!!!" En tegen Rutger roept hij uit dat hij nu eindelijk ook écht een vader is. (Rutger is niet de papa van de jongens) Ik krijg bijna tranen in de ogen van de blijdschap en liefde die de kamer vult. Dan laat Emma heel even van zich horen, alles gaat goed met haar. Ze kleurt mooi bij en ligt gewoon heerlijk rustig bij Apollonia op de borst, in het warme water. Ik kan prachtige plaatjes maken van dit heerlijke moment. Niet veel later wordt ook de placenta in het bad geboren. Daarna is het aan de jongens én Rutger om samen de navelstreng door te knippen. De jongens maken beide wat foto's met de Instax camera, superleuk! Hieke kijkt de placenta na en laat deze aan de jongens en Rutger en Apollonia zien.

Na een tijdje in alle rust in het bad te hebben gelegen is het tijd om uit het water te komen. Hieke neemt Emma over en geeft zijn dochter aan Rutger, natuurlijk huid op huid! Apollonia stapt uit het bad en neemt plaats op het matras. Emma heeft de oogjes steeds open en kijkt recht in de camera. Rutger gaat even naar de woonkamer en de trotse broers willen steeds dichtbij haar zijn. Ze aaien haar over haar wangetjes, geven kusjes en bekijken haar. Wat vertederend. Damiano blijft maar herhalen hoe mooi ze wel niet is. Levano vraagt zich af of mama niet ziek is, omdat ze daar nu moet liggen. Ze zijn zo begaan met haar! Ondertussen bekijkt Hieke de schade, het valt gelukkig mee maar ze moet wel gehecht worden. Dit vindt ze echt vreselijk. Ze houdt niet van naalden en alles wat ermee te maken heeft. Gelukkig doet Hieke alles heel voorzichtig en hierdoor kan Apollonia kalm blijven. Ze had ons al gewaarschuwd voor geschreeuw maar dit was dus niet nodig! Na het hechten wordt Emma weer bij Apollonia gelegd zodat ze haar aan kan leggen. Ze hapt aan en drinkt! Dat blijft toch bijzonder. Damiano vraagt of hij wat te drinken voor zijn moeder kan halen, en haalt een pakje Taksi. Ik ben een beetje overdonderd door deze lieve jongens. En dat ze zo meedenken, echt fantastisch mooi om te zien.

Omdat we allemaal benieuwd zijn hoeveel Emma weegt is er na het drinken tijd voor de controles. Dit doet Hieke gewoon op het matras, lekker dichtbij en iedereen kan goed meekijken. Emma wordt eerst even nagekeken, alles ziet er goed uit! Ook de reflexen doen het waarna het weegmoment aangebroken is. Levano mag de weegdoek eiken. Ze ziet er behoorlijk flink uit, in spanning wachten Rutger en Apollonia af. Emma is inderdaad flink, ze weegt maarliefst 4480 gram! Het moet even bezinken haha, dit hadden ze nou ook weer niet verwacht! En met 53 cm is ze ook geen korte baby. Als laatste houdt Hieke Emma nog even in de foetushouding en daarna is het tijd voor haar eerste pakje. Hier past ze nog maar net in! Als ze aangekleed is mag ze nog even lekker met haar mama knuffelen en nog eventjes drinken.

Eigenlijk wil Apollonia daarna graag douchen, dus gaan de jongens de hondjes uitlaten. Ik zag wel eens beelden voorbij komen van het postpartum lichaam onder de douche, net na de bevalling. Ik vroeg haar of ze het ok vond als ik hier ook wat foto's van maakte, dit is geen probleem. Gek dat we net nog in deze badkamer stonden, Emma nog in de buik en vol in de weeën. En nu is ze er gewoon al! Wanneer we beneden komen ligt Emma nog lekker te knuffelen met Rutger, de jongens zijn ook weer terug. We besluiten de reportage af te sluiten met mooie foto's van Emma met haar broers en met z'n allen samen. Daarna eten we samen een lekker beschuitje met roze muisjes! Rutger brief of ik mee wilde eten, maar het is bedtijd voor mijn kindjes, en ik had in de middag al warm gegeten, haha. Superlief maar voor mij is het tijd om naar huis te gaan. Ze laten nog weten dat ze graag een paar foto's zouden willen voor op een strip die bij het geboortekaartje bijgevoegd zal worden. Ik beloof deze de dag erop gelijk te sturen en pak dan mijn spullen bij elkaar om dit mooie gezin rustig in hun bubbel achter te laten!

Lieve Apollonia en Rutger, dank jullie wel voor het vertrouwen in mij. Het was een eer om bij de geboorte van Emma aanwezig te mogen zijn. Damiano en Levano hebben mij omver geblazen met al hun liefde voor hun kleine zusje!

Ik wens jullie veel liefde, geluk en gezondheid toe!

Veel liefs,

Jaleesa

Het geboorteverhaal van Thygo | 03-06-2022

Wanneer ik in januari bij een bevalling zit word ik geappt door Carlien. Ik ken haar al, ze hadden mij geboekt bij haar vorige zwangerschap maar hier mocht ik uiteindelijk door Corona niet bij zijn. Ze is opnieuw zwanger en wil me opnieuw graag boeken! En ik heb nog een plekje rondom haar uitgerekende datum. Helemaal leuk!!

Een paar weken voor de bevalling ga ik nog even bij haar langs om het één en ander door te nemen en voor de gezelligheid! Ook neem ik mijn nieuwe demo-albums mee om te bekijken. Ze voelt zich nog goed en ziet niet tegen de bevalling op. Fijn!

Op donderdag 2 juni krijgt Carlien om 19:00 een ballonnetje geplaatst. Ze heeft dan ongeveer 2/3 cm en om de tien minuten een harde buik. Ik heb het vermoeden dat het die nacht wel eens kan gaan doorzetten. We hebben 's avonds nog even contact maar het lijkt dat allemaal rustiger te zijn geworden. We spreken af dat ik er rond 07:15 ben als het die nacht niet doorzet en dat we 's ochtends nog even contact hebben. Ik ga op tijd slapen en wordt in de ochtend wakker rond een uur of 05:00. De rest slaapt nog maar ik ben klaarwakker. Ik blijf nog even liggen en iets over half 6 staan we op allemaal. Even lekker ontbijten en ik app ook Carlien om even te vragen hoe het gaat. Het is nog rustig en ze liggen nog op de kraamkamer. Naar verwachting gaan ze rond half 8 nog steeds de vliezen breken.

Rond 07:00 ben ik klaar om te vertrekken dus ik pols nog even hoe het gaat. Carlien appt me dat ze hun elk moment naar de verloskamers kunnen rijden om de vliezen te breken dus ik pak mijn fiets en fiets rustig richting het ziekenhuis. Onderweg ontvang ik een appje dat ze er nog niet zijn dus ik blijf voor het ziekenhuis even wachten. Het is lekker weer en voelt warmer aan dan de 12 graden die het nu zou zijn. Na een tijdje hoor ik dat ze nog steeds niet geweest zijn en omdat het maar een minuut of tien fietsen is besluiten we dat ik nog even terug naar huis fiets. Daar ontvang ik een appje dat ze ondertussen op verloskamer 7 zijn en nog eerst gaan ontbijten en daarna nog even aan de CTG gaat. Ik wacht het nog rustig even af. Dan iets voor half 10 appt Daniël me dat ze zo de vliezen gaan breken, voor mij het moment om weer op de fiets te stappen. Iets over half 10 loop ik dan de verloskamer binnen. Het vruchtwater was helder en alles gaat goed.

Ik start met het maken van foto's. Carlien moet nu eerst nog 30-60 minuten blijven liggen ivm het vruchtwater en mag daarna als alles goed is van bed. Rond half 11 worden de weeën steeds krachtiger. Carlien zegt dat ze even was vergeten hoe pijnlijk deze ook alweer zijn. We wachten op de verloskundige die zal kijken of ze van bed mag. Alles ziet er goed uit, er wordt een skippybal opgehaald waarop Carlien kan zitten en dan mag ze van bed. De bal wordt voor het bed geplaatst en de bedsteunen worden naar beneden gezet zodat Carlien ertussen kan zitten en achter- of voorover over het bed kan leunen terwijl ze op de bal zit. Dan moet ze plots overgeven, dit moest ze tijdens de vorige bevallingen ook dus dit kwam niet echt als een verrassing. Ze heeft voornamelijk last van rugweeën en deze zijn lastig op te vangen. Daniël masseert haar onderrug, dit biedt wel verlichting. Carlien is super gefocust en doet het geweldig! Af en toe zorgt Daniël voor een koud washandje en wanneer ze weer een wee krijgt geeft hij tegendruk in de onderrug. Een mooi team!

Om 11:30 druk ik voor Carlien op de bel. De weeën zijn erg krachtig en moeilijk op te vangen. Ze trekt de pijn niet meer en wil graag pijnbestrijding. Er wordt overlegd en er wordt gekozen om een morfinepompje aan te sluiten. Voordat ze deze aansluiten checken ze eerst de ontsluiting. Deze is gevorderd en ze zit nu al op 7 cm ontsluiting. De weeën volgen elkaar snel op en tussendoor wordt uitgelegd wat het pompje inhoudt. De baby vindt de rugligging niet zo prettig blijkt wanneer ze op bed ligt en dus wordt Carlien met behulp van het medisch personeel op haar zij gedraaid. Het is nu wachten op het pompje die hopelijk snel verlichting geeft zodat ze zich weer beter kan ontspannen. Om 12:08 wordt de morfinepomp aangesloten. Ze moesten hier even op wachten omdat de kleine het even niet zo leuk vond, maar nu is alles weer stabiel. Tijdens de weeën hoor ik Carlien iedere keer drukken op het pompje, maar deze geeft maar één kleine hoeveelheid af binnen drie minuten. Ze heeft in ieder geval een high gevoel dus het werkt! De weeën blijven erg krachtig en rond 12:20 komt de verloskundige binnen die haar vraagt om op haar andere zij te draaien. Ook het zuurstofgehalte in het bloed neemt wat af, maar is even later door een paar keer diep adem te halen weer op pijl.

Rond 12:45 wordt ze gekatheriseerd omdat ze alleen vlak voor de eerste ctg nog iets had geplast en verder niks. Dit kan er ook voor zorgen dat er letterlijk wat in de weg zit dus hopelijk maakt dit de weg voor hun kindje zo ook iets meer vrij. Bij elke wee daalt de hartslag van het kindje even en we horen hoe de gynaecoloog aan de telefoon bespreekt of dit te maken kan hebben met dat de navelstreng er toch tussen zou zijn gekomen. Zij heeft deze echter tijdens inwendig onderzoek niet gevoeld en het zou ook te maken kunnen hebben met de druk in de buik tijdens de weeën. Je hoort het hartje ook elke keer langzamer kloppen tijdens een wee, wat ook gewoon normaal kan zijn, en het zorgpersoneel heeft ons net met z'n drieën alleen gelaten op de kamer dus ze zullen zich wel geen directe zorgen maken. Een goed teken zeggen wij al tegen elkaar. Carlien heeft nog wel altijd moeite met het opvangen van de weeën: "Au, deze doet pijn gek!". Daniël blijft intussen haar onderrug masseren en houdt er een warme kruik tegenaan. Rond half 2 geeft Carlien aan dat ze er wel klaar mee is en naar huis wil. Maar dan moet er wel eerst een mooi jochie geboren worden. Haha! Rond 13:45 geeft ze aan dat ze denkt op 10 cm te zitten en de afgelopen drie keer al mee moest duwen/een persgevoel had. Ze komen voelen en het blijkt dat Carlien dan 9 cm ontsluiting heeft. Ze moet nog even op haar rechterzij liggen omdat vooral aan die kant nog een randje voelbaar is. Maar ze is er nu bijna!!

Eigenlijk ligt ze nog maar net op haar zij en dan zie ik de gynaecoloog naar de lamp grijpen. Ik kijk mee en een klein stukje van het hoofdje met haar is al zichtbaar! Carlien perst mee en heel voorzichtig wordt het hoofdje geboren. Ik kan prachtige beelden maken van het gezichtje. Wat mooi weer! Dan loop ik naar de zijkant omdat ze van die hoek ook graag foto's wilde, ook al zou Daniël door zijn gebroken sleutelbeen niet zelf het kindje aan kunnen pakken. De verpleegkundige en stagiair staan mij in de weg en ik kijk tussen hen door. Dan loop ik nog weer even terug, het kindje is wat blauw en de navelstreng zit om hem heen. Of hij ook om het nekje zat kon ik net niet meer zien. Ze halen hem eruit om 14:07 maar hij is vrij slap. Ik schiet natuurlijk door en besef me dat dit ook door de morfinepomp kan komen. Daarna loop ik weer naar de zijkant en leg ik vast hoe hij bij Carlien neergelegd wordt. Hij huilt een beetje, maar moet zichtbaar bijkomen. Datzelfde geldt ook voor Carlien, wat heeft ze het zwaar gehad. Van die langdurende en snel op elkaar volgende rugweeën, echt geen pretje!

Daniël en Carlien houden elkaar vast en kijken naar hun zoon. Er wordt gevraagd hoe hij heet. Thygo! Wat een leuke naam en wat een knap kereltje! Ondanks de wat matige start zie ik dat hij mij nu al met één oogje open in de gaten houdt. Terwijl Carlien rustig aan het bijkomen is blijft Daniël naast haar staan, hij houdt een washandje op haar hoofd. Hij kijkt trots naar haar én naar Thygo. Carlien krijgt dan een oxytocine shot om de geboorte van de placenta op gang te helpen. De taak is voor Daniël om de navelstreng door te knippen want deze is ondertussen uitgeklopt. "Nog even lachen naar de camera!" zegt de verpleegkundige, wat een leuk plaatje oplevert, haha! Niet veel later wordt dan ook de placenta geboren. Dan zie ik dat Thygo gekke bekken begint te trekken. Heerlijk ongecontroleerd gaat dat nog! Ondertussen houdt hij mij ook nog altijd goed in de gaten, af en toe flink scheel kijkend. De placenta wordt nagekeken en deze ziet er goed uit. Ook houden ze hem nog even omhoog om aan Carlien en Daniël te laten zien. Zij vinden de placenta maar zo-zo en deze mag dan daarna ook gelijk weg!

Het lijkt of Thygo begint te zoeken en Carlien legt hem aan. Wat een knappert is het toch ook, hij begint gelijk te drinken! Daniël pakt ranja en geeft tegelijkertijd Carlien ook te drinken, heel goed. Daarna maakt ook hij wat foto's met zijn telefoon en is het tijd om de eerste familie in te lichten over de geboorte van hun zoon. Er worden beschuitjes met blauwe muisjes gebracht en terwijl Thygo nog heerlijk ligt te drinken is het wachten op de eerste controles. Dit duurt echt ontzettend lang, een uur ongeveer horen we niks en zien we niemand. Later blijkt dat er veel vrouwen tegelijkertijd aan het bevallen waren al dan niet met de nodige complicaties erbij. Gelukkig is bij Carlien alles goed gegaan!

Dan komt er uiteindelijk een verpleegkundige die de eerste controles gaat doen. Thygo wordt als eerste gewogen. 3538 gram! Hij is 52 cm lang en hij doet het geweldig. Alles wordt rustig nagekeken, ook het gehemelte wordt gecheckt en hij trekt een vies gezicht. De borst van mama was toch beter dan die handschoen! Er wordt gekeken naar de loopreflex Maar Thygo heeft geen zin om te lopen, dat hoeft gelukkig ook niet. Daar is later nog tijd genoeg voor! Ik vraag aan de verpleegkundige of ze hem ook nog in de foetushouding wil houden, hier wilden ze graag een foto van. Hij ligt een beetje op zijn zij en stopt gelijk zijn voetje in zijn mond. Daniël vertelt dat hij dat tijdens de echo's ook steeds deed. Zo grappig dat hij dat in deze houding dan direct weer doet!

Helaas lukt het Daniël zelf niet door zijn gebroken sleutelbeen om Thygo aan te kleden. Dit wordt dus door de verpleegkundige gedaan terwijl Daniël wat foto's maakt en toekijkt. Carlien kan vanaf het bed ook meekijken hoe hij zijn eerste kleertjes aan krijgt! Daarna mag hij lekker even knuffelen met Daniël en maak ik de laatste beelden. Ik pak dan rustig mijn spullen in en neem afscheid van Carlien en Daniël. Binnenkort zie ik ze terug voor de kraamreportage!

Lieve Carlien en Daniël, dank jullie wel voor het vertrouwen in mij! Ik wens jullie alle liefde, geluk en gezondheid toe samen met Thygo, zijn grote broer en grote zussen! Wat een rijkdom!!

Liefs Jaleesa